The Last Train

This little game had no right to play with my feels like this. A genuine masterpiece. Can't believe it's free.

Głęboki i emocjonalny rollercoaster o nadziei, przyjaźni i końcu świata. Cóż za piękne czasy, w których historie tego kalibru rodzą się w głowach mniejszych, niezależnych twórców. To było niezwykle poruszające doświadczenie, a ja wzruszyłam się do łez piękną opowieścią skupiającą się na przyjaźni, nadziei i wspomnieniach, które po sobie zostawiamy. The Last Train to wspaniała, pikselowa powieść wizualna, połączona z eksploracją i zarządzaniem zasobami. Wcielasz się w Elif, dziwną istotę, która porzuciła okropne życie w schronach – rozległych podziemnych kompleksach, w których przebywają ocaleni z katastrofy, która spustoszyła świat. Wsiadasz do ostatniego pociągu, by odnaleźć wiosnę i, miejmy nadzieję, znaleźć sposób na nowy początek w nowej krainie obfitości. W podróży towarzyszy ci tajemnicze nasiono, które pielęgnujesz w zamian za energię. W pociągu towarzyszy ci grupa osobliwych postaci, z których każda pragnie odnaleźć własną wersję pokoju lub odkupienia. Po pierwsze, absolutnie uwielbiam oprawę graficzną tej gry. Postacie, świat i sceneria są perfekcyjnie uchwycone w pikselowej perfekcji, a śmiem twierdzić, że zakończenie było jednym z najbardziej oczyszczających doświadczeń, jakich doświadczyłem od czasów Spirit Farer. Świat jest wzniosły, a dziwne połączenie (w moim headcanonie) Snowpiercera i The Road bardzo mi się podobało. Rozgrywka była dokładnie taka, jakiej można by oczekiwać od niewielkiej gry niezależnej, a interakcja z podróżnikami wydała mi się intrygująca. Nigdy jednak nie udało mi się zrozumieć drobniejszych szczegółów dotyczących zarządzania nasionami. Jakoś muszę być najgorszym hodowcą tamagotchi, jaki istnieje, skoro nigdy nie udało mi się go uzdrowić, mimo że karmiłem go bez przerwy i kupowałem wyszukane lekarstwa w sklepie. Wiem, że niektórzy mogą się zrazić do dość tekstowych fragmentów gry. Angielskie tłumaczenie nie jest idealne, ale wystarczająco dobre dla osoby nieznającej angielskiego, takiej jak ja. Kilka fragmentów jest nieco zagadkowych, ale można by argumentować, że to jeszcze bardziej wzmacnia wrażenie zepsutego świata i dodaje meta-tematu całej przygodzie. Oryginalne sterowanie było trochę dziwne, WASD + ZX, ale łatwo to naprawić za pomocą kontrolera. A teraz coś ekstra. Ta gra jest obecnie DARMOWA na Steamie, a to prawdziwa okazja, jeśli kiedykolwiek o niej słyszałem. Jest DLC za niesamowitą oprawę graficzną gry, jeśli chcesz wesprzeć twórcę, i szczerze mówiąc, kto by nie chciał (ja tak!). The Last Train to moja natychmiastowa rekomendacja. To spokojna, baśniowa gra, która mistrzowsko łączy wspaniałą oprawę graficzną z uroczą i wzruszającą historią z wieloma zwrotami akcji, a do tego oferuje niemal idealne zakończenie, wypełnione słodkimi tonami niemal idealnego skandynawskiego vemodu. Rozgrywka dzieli się na dwie główne części. Fazę pociągu, w której rozmawiasz ze współpasażerami, oraz fazę eksploracji, w której przemierzasz zniszczony świat w poszukiwaniu przedmiotów do zebrania. Pociąg przede wszystkim pogłębia fabułę i więzi ze współpasażerami, stopniowo odkrywając szczegóły ich przeszłości. Służy to również wzmocnieniu poczucia pustki w miarę postępów, gdy coraz więcej pasażerów opuszcza pociąg w miejscu docelowym. W fazie eksploracji Elif przemierza zdewastowany świat w poszukiwaniu jedzenia i artefaktów, które może sprzedać w pociągu, w zamian za żetony, za które kupuje więcej sprzętu i jedzenia w pociągu. Podczas eksploracji Twoja energia stale spada, podobnie jak zdrowie Twojego towarzysza. To tworzy prosty model zarządzania zasobami, który równoważy życie Twojego przyjaciela z potrzebą zdobywania lepszego sprzętu, aby pogłębić własne poszukiwania.