Psychiatrist Simulator 2

Psychiatrist Simulator 2 is good and all BUT I misdiagnosed someone and didnt give them the meds they needed and it showed a real self harming video. Yes! Somebody actually cutting themselves! I still recommend the game but only if you won't be triggered by that visual. I wasn't as triggered as i was shocked. 8/10

Psychiatrist Simulator 2 is an extremely badly made interactive/FMV novel/Choose Your Own Adventure where the developer pretends he's a psychiatrist (he is not). Trying to address social issues through the medium of video games is misguided and can be harmful. While it's plausible to suggest the intention was noble, this can do more harm than good. Game developers are not professionals in areas of mental health and social problems, and when they use video games to pretend they are, this can cause far more harm than good. It's my opinion that it's improper to use video games to push political or social agendas. Apart from the harm such hamfisted attempts at addressing social problems can cause, this offers zero benefit to PC gamers. People suffering from health issues or other social problems should seek out professional help rather than going to crap shovelware video games attempting to get sales by exploiting such problems for their own benefit, as is the case here. It's important to note that many of the diagnoses and responses are, quite frankly, not just wrong, but [i]potentially harmful[/i]. Spreading misinformation about serious psychological diseases through the medium of video games, for profit, could be dangerous. Buyer, as always, beware. From a technical perspective, the game doesn't meet basic minimum requirements that most PC gamers expect as standard. The FMV segments are low resolution, low quality, with poor/inconsistent audio levels and a slew of other problems. It's obvious the developer must be not only ineligible for any formal psychology training, but also a film school dropout. Some of the video segments don't even align or match properly at all. There's no option to change the resolution and no useful graphics tweaks. There's no way to ensure this is running at the native resolution of your display. There's no guarantee this game will look right on any PC as a result of this hamfisted design decision. These technical defects push this game below acceptable standards for any modern PC game. The poor quality of this game is reflected by how many people spent time with it. At the time of this review, SteamDB shows the all-time peak player number was only 2 players. This is a remarkably low number, and now, the only player activity occurs once or twice a month, presumably someone loading it up to see what it is then quickly uninstalling it. Considering there's over 120 million gamers on Steam and well over 100,000 games for gamers to choose from, the overwhelming lack of interest in this low quality game is to be expected. So, should you buy this game? Is this one of the best of the 100,000+ games on Steam? Psychiatrist Simulator 2 has the ridiculous, laughable price of around $5 USD, it's not worth it given the defects and shortcomings with the product, especially considering the sheer number of completely free, much higher quality games on Steam. For comparison, the $5 asking price for this game could get you games like "Civilization VI", "Dishonored" or "Payday 2". Quality, professionally made games like those are frequently on sale cheaper than this. [quote][b][url=https://partner.steamgames.com/doc/marketing/profile]Profile Features Limited![/url][/b] Valve have marked this game as "Profile Features Limited" at the time of this review. This is usually caused by poor sales figures and low community acceptance for the game (to date). Until this status changes, this game will not give you +1 to your Game Collector badge count, appear in profile achievements or any other Steam meta-accomplishments, nor can it be displayed in some profile showcases. If these factors are important to you, it may be worth holding off before buying this game.[/quote]

I'll save you the session and give my evaluation here. The idea is intriguing but the game in itself is made poorly. Patients barging into my office while I'm trying to relax listening to music which is too loud for me to listen properly to their problems. Effort made to record videos of patients but couldn't be bothered to record an extra voice (or even suggest to an already paid actor to make an extra accent) for the psychiatrist himself. Couldn't study their cases because of their constant interruptions so in the end, I decided to diagnose all of them with the same illness and give them random pills. I might have lost my license but unlike them, I've retained my sanity. Lol.

Great concept for a game, very poor execution. tldr; Doesn't succeed at simulating a day in the life of a psychiatrist, and it doesn't succeed at being a game. Overall, instead of learning about psychiatry, psychology, or mental health, this game seems to do the opposite and encourage inappropriate engagement with individuals seeking help. [i]This review talks about the mechanical flow of the game, which may be considered a spoiler for some users. This review will not discuss how decisions play a role on the 'story' of the game, however at the end there is a warning about content in one of the possible endings.[/i] [h3]Game features and User Interface[/h3] There is almost no UI in this game. There is no title screen when the game is launched and ESC doesn't bring up a settings/exit menu. When launched, the player is sitting in a CGI room with 3 interactable objects on the table in front of them. [olist] [*] A radio, which allows you to turn off the elevator music. [*] An unmarked book which has brief descriptions of the possible diagnosis options and an extremely difficult to read dump of the medication info. [*] Patient files, where you can make a diagnosis and prescribe medication. [/olist] The game doesn't guide the player towards these interaction points. The player is not prompted after a patient interaction to make a diagnosis or to prescribe medication. After the game is launched, the player has about 20 seconds before the first FMV plays, and then 20 seconds between each subsequent FMVs. There are no opportunities to save and continue later, there isn't even an exit button that I could find. I had to ALT+F4 to close the game. [h3]Full Motion Video[/h3] A few of the FMVs have very low audio and do not have subtitles. I wasn't able to understand a lot of the dialog on the FMVs with low audio. [h3]Game content[/h3] The game is called Psychiatrist Simulator 2, but the steam description says Dr. Smith is a psychotherapist, which aren't exactly the same thing. Psychotherapy generally implies treating mental health with talk therapy, while psychiatry generally implies a focus on medicine. The dialog options the player is presented with are very unprofessional. The player is often given options between questions that may or may not make sense for the patient, and an insult. The dialog options aren't consistent with what a psychiatrist would discuss with a patient. The player isn't provided with any historical information about the patient; no referral or patient-provided evaluation material, no tools to evaluate whether a patient meets the criteria for diagnosis or whether they would be a good candidate for prescription medication. The player doesn't discuss the medication with the patient or obtain consent. [h3]Content Warnings (ENDING SPOILER)[/h3] In an ending [spoiler]cutscene, demonstrating the outcome of treatment, without warning there is what appears to be security camera footage of a real life altercation that has no connection to the character it's connected to. For another character, a segment of anime plays where a character self-harms.[/spoiler] This was really unexpected, and for a game about mental health this felt extremely inappropriate. I was given a key for content creation, and I didn't feel appropriately warned about this type of content.

[i]Wyobraźcie sobie osobliwą torturę: jesteście jakąś tajemniczą siłą jakby przykuci do jednego punktu w przestrzeni. Możecie się swobodnie rozglądać, nawet zbyt swobodnie, bo nie ogranicza nas zakres ruchu szyi. Pomieszczenie jakby staromodnie umeblowane, możemy sobie spojrzeć do leżących na stoliku, hm - czy nie powinno to być biurko? - dwóch książek. Jedna zawiera kilka definicji różnych zaburzeń psychicznych: od neuroz po ciężkie psychozy, oraz opisy czterech popularnych leków na niektóre zaburzenia. Hm, dziwne, ale definicje w książkach są po prostu skopiowanym tekstem z angielskiej Wikipedii! Druga książka to akta kilku osób, gdzie możemy zaznaczyć jakie mają zaburzenie i jakie przepiszemy leki z czterech wymienionych. Biorąc poprawkę na tytuł w którym występuję, to chyba jestem psychiatrą? Nie wiem, nie przypominam sobie planszy z tytułem, więc może jest to wytwór mojego umysłu? Jest jeszcze radio z którego leci jakiś monotonny kawałek, nie kwapię się ze szczędzeniem mu komentarza nad jego talentem do potęgowania znudzenia. Mimochodem rzucam też komentarz na temat mojej żony, niemożliwości posiadania przez nas dziecka i zapewnieniu jak ją kocham. Dobra, pomyśleć by można, że jako osoba kształcona w zawodzie mam odpowiednią wiedzę i nie muszę korzystać przy diagnozie z atrapy Wikipedii, ale tak nie jest. Bo jestem tutaj po raz pierwszy i mam mało czasu na zapoznanie się z definicjami zaburzeń i zastosowaniem leków, jakże nieprofesjonalnie! O, właśnie pojawił się pierwszy klient i przeprowadziłem z nim rozmowę. Próbowałem być pomocny, może innego dnia będę zwyczajnie podły i zobaczę co się stanie...? Ha, co za niedorzeczna myśl! Mam chwilę czasu, więc rozejrzę się: lewo, prawo, przód, tył, góra i w końcu dół... Aaaaa! Nie mam ciała! [/i] Zacząłem zabawnie, ale nie wiem czy tytuł też miał być taki? Jako adekwatny symulator profesji psychiatry jest w najlepszym przypadku obraźliwy dla lekarzy studiujących taką specjalizację. Jakby ich rola sprowadzała się do przytakiwania w rozmowie, próbach manipulacji w celu zagonienia pacjenta w odpowiedni symptom potwierdzający przypadłość i oczywiście przypisywania leków z czterech dostępnych. Jesteśmy więc usadowieni w pomieszczeniu i nie wiemy nawet za ile jednostek czasu wejdzie pacjent. "Wejdzie" to może nieadekwatne stwierdzenie. Całość bardziej przypomina rozmowę przeprowadzoną w systemie leczenia zdalnego przez kamerki i połączenie internetowe: poznałem po tym, że każdy pacjent ma zupełnie inne tło za plecami, jeden miał wręcz zielony ekran. Gdyby gra była popularniejsza, to pewnie jakiś żartowniś umieściłby tam za pomocą moda coś zupełnie absurdalnego, komicznego czy obrzydliwego. Pamiętacie co mówiłem o stoliku i książkach? Ja tam komputera czy ekranu nie widziałem, więc jakim sposobem widzimy te osoby poza pomieszczeniem? Telepatia, omamy czy może wyjątkowo żywe wspomnienia? Ale po co wtedy wypełniamy karty diagnostyczne - a w zasadzie ich ubogie atrapy? Także oglądamy sobie nagrania (poza grą, bo w świecie przedstawionym to pozostanie nierozwiązalną zagadką tego uniwersum) z pacjentami i co jakiś czas wtrącamy coś od siebie. Czasami są to w miarę banalne formułki, a czasami zadajemy takie pytania jak: "Czy masz intruzywne myśli? Czy masz mizofonię? Czy masz jakieś sumienie?" I wiecie co? Zapytani wiedzą o co pytamy! Wyobrażacie sobie, że trafiacie - przykładowo - do onkologa, a on pyta: "Czy masz narośl na pęcherzyku żółciowym?", a wy to potwierdzacie bez dopytywania czym i gdzie jest pęcherzyk żółciowy? Albo że gość z osobowością narcystyczną czy aspołeczną przyzna się, że nie ma sumienia? Pewnie jak napadł na bank, to też grzecznie zapytany mówi, że tak i jeszcze poda w jakich godzinach i co zrobił z łupem. Ale to w sumie pikuś, bo czasami odpowiadają zupełnie nie na temat na dość proste pytania. Ha, nawet zdarza im się powtórzyć pod rząd zagranie tej samej sceny podczas rozmowy. Albo zamienić się w czarny ekran. Fajnie że zastosowano tu technologię FMV, ale akcenty bywalców naszego gabinetu... yyy, czatu? są rozbrajające. Choć może czepiam się na siłę, wszak nie każdy mówi oksfordzkim angielskim. Z wyjątkiem naszego protagonisty, który ma głos bota-translatora. Beznamiętnie przeczytane zdania. A teraz najlepsze: nieważne co odpowiadamy, bo zakończenie zależy wyłącznie od diagnozy i przypisanych leków. Celowo ponownie przeszedłem tytuł jako nonszalancko-chamski lekarz i otrzymałem te same zakończenie dla leczonego jakie miałby z empatycznym i dociekliwym lekarzem. Wyobrażacie sobie, że terapeuta was lekceważy i obraża, traktuje z góry, ale mimo to terapia się powiodła? Przeszłoby to może u stomatologa czy ortopedy, z pewnością anestezjologa. Ale czy pomogłoby w depresji? Bo tu pomogło, skoro diagnoza i leki były trafne! Naprawdę, chciałbym, aby to tak działało. A, po dotarciu do finału nie da się zwyczajnie wyjść z gry - ja minimalizowałem i wyłączałem poprzez Steam. Fachowa fuszera, panie, kto panu to tak skopał?!? Przedstawienie zaburzeń jest bardzo stereotypowe. Każdy odwiedzający (czy jak tam się kontaktuje, pogubiłem się!) prezentuje wręcz podręcznikowy zestaw wszystkich symptomów, co się niemal nie zdarza w zaburzeniach. Chyba że ktoś symuluje. O wiedzy pacjentów w temacie terminologii już pisałem. Stereotypizacja może też stanowić jakiś specyficzny element humoru, ale to już byłoby zagranie niskich lotów. I to może być całkiem słuszna intuicja z mojej strony. Przesłankami ku temu są jakby autoironiczne uwagi narratora/bohatera gry na temat swojego życia, dużej ilości pacjentów czy muzyki w radiu. No tak, na stole jest też radio... ... które gra jeden monotonny utwór i ma tendencje do wyłączania się, gdy przeglądamy książki z opisami chorób i chcemy wrócić o stronę czy więcej - wciśnięcie przycisku od poprzedniej strony działa też na radio. Wyobrażacie sobie, że cichłoby Wam radio od czytania mangi (które czyta się "od końca" - tłumaczę, bo nie każdy jest wszystkowiedzący niczym leczone w grze osoby)? Tytuł nie ma osiągnięć i cieszy mnie to niezmiernie! Tak trzymać! Cel powstania tytułu był raczej stricte pragmatyczny: kasa. Nie wiem dlaczego takie pseudo-symulatory cieszą się popularnością, bo sama rozgrywka jest nużąca - najwięcej czasu zajmuje nam oglądanie filmików z amatorami odgrywającymi role zaburzonych na miarę akademii Tartaku w Wółce Małej - tyle w tej grze drewna. I emocji co w kostkach lodu. Proces przedstawionej diagnozy sugeruje, że do pracy w zawodzie wystarczy kilka definicji z Wikipedii oraz cztery leki na krzyż. No i leki ważniejsze, bo pacjenci przecież sami powiedzą (bo przecież nie kłamią i mają rozległą wiedzę w temacie) co im jest. Produkcja może udawać wspomnianymi tekstami z Wikipedii, że jest tu jakaś znajomość tematu, ale w istocie trywializuje temat zaburzeń psychicznych i ich leczenia. Stanowi za to wodę na młyn dla wszelkiej maści IdYoutuberów i Influenz, które zrobią sobie z nią "och jak śmiesznego" streama, tym samym umniejszając problemowi zaburzeń psychicznych i pogłębiając stereotypizację i stygmatyzację osób zaburzonych. Bo ciężko jest wyuczyć się empatii obserwując mówiące klocki drewna, gdzie gramy w symulator czat-bota napisanego na zaliczenie z informatyki w szkole średniej! ZALETY: - Te cytaty z Wikipedii względnie rzetelne! WADY: - Kiedy coś nie ma nawet ekranu tytułowego, wiedz że coś się dzieje! - Niski poziom interaktywności - Niezmiernie szczerzy pacjenci i pełni wiedzy - Dialogi od których nie zależy zupełnie nic - Nawet wyjście z tej gry to jakiś żart - Komediowy zamysł tytułu w złym smaku - Cena w przeliczeniu na czas gry Osoby, które grałyby w tę grę: - Bobby Jindal - Mary Teresa Bojaxhiu - Logan Paul Osoby, które nie grałyby w tę grę: - Philippe Pinel - Johann Christian Reil - Otto Loewi Więcej moich recenzji na wartym obserwowania kuratorze [url=https://steamcommunity.com/groups/rec100cheevo] Recenzje na 100%... osiągnięć [/url].

Game has excellent potential, because who wouldn't want to play a game with this premise? However they did no research on psychiatry or how to speak with patients. My chat complained a bout the acting, but it's an indy game. I don't understand why the whole thing wasn't voiced if you go through the trouble of recording video. I was more frustrated with the poor conversation choices and responses which made no sense. Early on in each interview we can accuse the patient of being a druggie or a bad person or something like that, which shouldn't even be in the game. It'd be better if they focused more on proper conversation/interviews and don't bother recording video.

Oh boy. This is a terrible game if I can call it that. There is no UI or goals. The AI voice is just telling wierd lines, the fonts are not the same size, and the clips are varied.

theres little improvement from the previous installment. yes, maybe the movies are a bit better, but overall its the same and the first one was not good. same robotic voice. also the player is not given enough time to read the manual so its near impossible to get right what would otherwise be very easy. this feels like artificial difficulty. you should probably patch this.

STEAM is rife with fake & copy/paste Reviews, the Forums are Toxic & Endorse Censorship [h3]Click Here to See REAL Gameplay, Analysis & Honest Reviews [/h3] https://rb.gy/pk5syg [h3]MORE Gameplay, Analysis & Honest Reviews [/h3] https://youtu.be/TPsMVzWuNNQ

emma normal lowkey bad