[b]Historia zaginiona (nie)przypadkowo[/b]
Fortuito: Lost History to pierwszoosobowa strzelanka, która zabierze Nas w bardzo dziwną podróż do .. no właśnie nie do końca wiem jak to określić ale powiedzmy, że jest strasznie i nieprzyjemnie. Strasznie, bo całość bardziej odrzuca niż przyciąga, a nieprzyjemnie, bo na koniec tej godzinnej przygody trudno się cieszyć :/
[b]Ciemne to, no nie rozumiem[/b]
Tym co najbardziej mnie tu odrzuca, jest problem z jednoznacznym określeniem przekazu Twórcy, a to, przy "krótkich darmówkach" ma dla mnie najwyższą wagę. Oczywiście nie jest tak, że treści tu nie ma wcale, ale mam wrażenie, że pozostawienie Graczy bez choćby jednego, jednoznacznego komentarza Autora, pozostawia ten Twór zbyt otwartym na interpretację.
[b]Zwyczajny bubel[/b]
Lubię wracać do starych tytułów choćby na moment, przypominając sobie od czego ta moja pasja się zaczęła. Jednak to jak prezentuje się Fortuito nie przypomina gier z tamtych czasów. Te "klasyczne mechaniki" to za mało by przywołać nostalgię, bo zarówno szczegóły wypełniające plansze jak i same tekstury czy projekt poziomów są mierne. Może nie fatalne, bo jednak jest jakaś tam czytelność, ale to zdecydowanie nie to. Dodatkowo Tytuł ten obarczony jest błędami takimi jak znikanie postaci/obiektu, widok "gołej" ręki zamiast noża czy lewitująca strzelba podczas korzystania z pistoletu albo blokada wystrzału - trzeba było zmienić broń i wrócić do tej "zaciętej" :/
[b]Ani piania z zachwytu, ani krzyku ze strachu[/b]
Jako że jest to horror, to mamy też kilka straszaków. Niestety na tym polu również trudno wskazać sukces, bo momenty są sztywno oskryptowane w kilku miejscach, a poza nimi, obraz i dźwięk nie współpracują na tym polu zbyt dobrze. Owszem, jeden moment mogę uznać za "poruszający", bo (i co ciekawe dopiero za drugim razem gdy poza dźwiękiem "udało mi się" też to *zobaczyć*) aż nacisnąłem na spust ale całość przechodzi się raczej zachowując skupienie, w oczekiwaniu na pojawienie się znikąd kolejnych przeciwników, a nie w roztrzęsieniu, spowodowanym gęstą i mroczną atmosferą grozy. I mimo że "drugi" etap wykorzystuje postać "nieśmiertelnego" żniwiarza, to na szczęście (bo ileż można odrzucać te zaloty :P) w pewnym momencie, nawet on daje za wygraną układając się na wieczny odpoczynek.
[b]Jak wyrwać się z tych katuszy? Jak najszybciej![/b]
Rozgrywka męczy. W "drugim" etapie można zabłądzić - miałem duży problem z ponownym znalezieniem ścieżki do "ruchomych pierścieni". Trochę mi też zajęło zanim zorientowałem się jak skutecznie skorzystać z balist podczas pierwszego Bardzo Osobistego Starcia Specjalnego. Dobrze że dodano do gry tych kilka banalnych zagadek, bo te choć trochę urozmaicają nudną rozgrywkę opartą o pokonywanie różnej maści maszkar. Choć warto docenić jako taką różnorodność wśród wrogów, to jednak fatalna SI i mało satysfakcjonujące strzelanie nie pomagają Tytułowi (przez chwilę męczyłem się z pierwszym atakiem "pluskiew" a po przejściu tego momentu i przyzwyczajeniu się do strzelania, walka stałą się banalną). Nawet ta ostatnia "sekwencja" aren została ułatwiona maksymalnie przez dodanie karabinu (ostatniej czwartej broni).
