[h3]Od twórcy dla twórcy[/h3]
Opinię o tej grze wyrażę tutaj, gdyż zostałem uhonorowany przez twórcę kluczem do jego dzieła, któremu poświęcił kawałek swego życia. Ja sam Visual Novele tworzyłem, więc znoje twórcze rozumiem i w podzięce za dobre serce od siebie mogę ofiarować choć tyle.
[h3]Postacie[/h3]
Już przy okazji dema/darmowej próbki, wyraziłem swą opinię o warstwie wizualnej - a dokładnie designach postaci, które niezbyt mi podeszły do gustu. Żeby nie było, że sam nie dostrzegam belki w swoim oku, to moje postacie również mi się nie podobały. Mam nadzieję, że poruszenie tego tematu, nie jest czymś, jak mówienie o sznurze w domu wisielca, więc jak coś, to z góry przepraszam. Jednak w tym przypadku przypomina mi się inne powiedzenie: "Mężczyzna nieważne jak zaczyna, ważne jak kończy". Jakość wykonania postaci stawała się widocznie lepsza wraz z czasem i nie przesadzę, jak przyznam, że najnowsze sprite'y wyglądały naprawdę przyzwoicie. Autor zaznaczył w posłowu, że znalazł swój styl, i muszę mu przyznać rację, gdyż też tak poczułem. Choć dalej w rysunkach czuć brak doświadczenia i nieznajomość technik kreślarskich, to wylewa się z nich młodzieńcza pasja, którą poczułem się odrobinę zarażony. Tak trzymać.
[h3]Kryminał[/h3]
Historia należy do gatunku, który jest mi dosyć obcy, gdyż fanem kryminałów nie jestem. Oczywiście widziałem takie serie jak Higurashi i Umineko, które co prawda chyba nie są stricte kryminałami, lecz mam wrażenie, że były dużą inspiracją dla twórcy. Ciekawa tajemnica do rozwikłania jest chyba dla każdego dosyć wciągającym przeżyciem. Nawarstwiające się w głowie pytania, rodzące się niczym króliki teorie... Ważne, by wstęp i nawiązanie akcji były w stanie zaangażować emocjonalnie widza i wpasować się w jego gusta, a reszta już dzieje się sama w jego głowie. Może się wydawać, że jest to recepta na murowany sukces, lecz trzeba się zmierzyć z pewnym problemem, który pojawi się później - mianowicie dojściem do konkluzji owej tajemnicy. Wykorzystanie możliwości ludzkiego umysłu do tworzenia połączeń między mglistymi faktami jest obusiecznym mieczem. Wielokrotnie okazuje się, że wykreowane przez mózg czytelnika fantazje są znacznie ciekawsze od tego, co wymyślił sam autor. Czy tej historii udało się sprostać temu wyzwaniu? Odpowiedź jest wysoce indywidualna, gdyż każdy z nas ma inny umysł, doświadczenia i oczekiwania. Więc doprecyzuję - czy mnie się podobało?
[h3]Tajemnice[/h3]
Tajemnice w "Dziedzicu" były dla mnie huśtawką emocji. Niektóre rozwiązania zagadek mnie rozczarowały, inne zaś kompletnie zaszokowały, gdyż się ich nie spodziewałem. Inne zaś były niczym niczym wyskakujący zza węgła hultaj. "A to się skąd wzięło?" - przelatywało mi przez głowę. Możliwe, że powodem tego był fakt, że nie dość dokładnie czytałem albo byłem rozkojarzony w danym momencie, dlatego nie winię autora. Jako twórca, który ostatnio zdobył trochę doświadczenia, mógłbym doradzić pewną rzecz jeśli chodzi o wskazówki do tajemnic. Ludzie w swej większości mają dosyć przeciętną uwagę i umiejętność kojarzenia faktów, tym bardziej gdy doświadczają czegoś po raz pierwszy. Z tego powodu pewne informacje powinny być kilkukrotnie powtórzone, być dać komuś choć szansę, by je dostrzegł i wyciągnął wnioski. Wiem, że z perspektywy kryminału autor nie chce za dużo zdradzać, gdyż to właśnie odkrycie tajemnicy jest motorem zdarzeń. Lecz czy nie jest również tak, że uzyskanie przez czytelnika potwierdzenia jego teorii jest niesamowicie satysfakcjonujące? A na tym chyba nam zależy, by nasze dzieła dawały ludziom frajdę.
[h3]Świat[/h3]
Muszę zaznaczyć, że realia, w jakich została osadzona historia bardzo mi się spodobały. Może powód mojego pozytywnego odbioru jest dosyć trywialny, ale chyba warty odnotowania. Sam nigdy nie wpadłbym na to, by użyć polskiej historii i nazw geograficznych do wykreowania fikcyjnego świata. Możliwe, że wynika to z tego, że nie mam styczności z polskimi autorami. Gry słowne z użyciem polskiego języka są dla mnie również czymś kompletnie nowym i wyjątkowo fascynującym. Z mojej strony duży plus i dziękuję twórcy za inspirację, z której omieszkam skorzystać, gdy nadarzy się ku temu okazja.
[h3]Tła[/h3]
Tła były poprawne w kontekście produkcji Visual Novel, więc niewiele mogę o nich powiedzieć. Jeśli w przyszłości autor chce wszystko malować odręcznie, to nie pozostaje mi nic innego jak życzyć zapału, bo nie będzie to zadanie łatwe.
[h3]Muzyka[/h3]
Muzyka to dla mnie osobiście dosyć osobliwy temat i nawet nie chodzi o to, że mój gust jest specyficzny. Dzielę muzykę na: złą, dobrą i genialną. Dwie skrajności mają wspólną cechę, a mianowicie przyciągają do siebie moją uwagę. Gdy nie potrafię się skupić na niczym innym niż słabej muzyce, to przeważnie nie kończy się to dobrze dla konsumowanego przeze mnie dzieła, zaś w sytuacji odwrotnej oceniam je najczęściej oczko albo i dwa wyżej, a utwór ląduje na mojej playliście. Ale bez obaw, tutaj muzyka należała do trzeciego, najczęściej występującego rodzaju - muzyki dobrej. Nie odrywała mnie od czytania, a jedynie komplementowała całość jako tło. Jak już miałbym się do czegoś doczepiać, to ostrych zmian w utworach bez żadnego fadeout'a. Ale oprócz tego niuansu reszta była poprawna.
[h3]Osiągnięcia[/h3]
Jak zobaczyłem "No ♥♥♥♥♥ debil" w rogu ekranu, to po odzyskaniu powagi zdałem sobie sprawę, że zostałem wyprzedzony w przeklinaniu w osiągnięciach na steamie. Przyznaję twórcy za to laurkę.
[h3]Przyszłość[/h3]
Chciałem się też odnieść do słów twórcy w posłowu, gdzie wyraził chęć tworzenia remake'a. Sam dobrze znam to uczucie, gdy umiejętności rosną z dnia na dzień i spoglądając na coś, co się zrobiło roku temu, ma się ochotę wyrzucić to do śmietnika i zacząć od nowa. U mnie skończyło się to tak, że w kółko coś dorabiałem i przerabiałem, aż w końcu zostałem z dopieszczonym malutkim kawałkiem ogromnej całości i gorzkim uczuciem, że zmarnowałem kupę czasu. Wiem, że akurat ta analogia ma się nijak do projektu, który został już wydany, ale to znaczy tyle, że jego cykl produkcyjny nie był za długi. Ale pomijając ten fakt. Jako twórcy musimy tworzyć i przynosić na ten świat nasze działa, nieważne jakiego by one nie prezentowały poziomu. Musimy tak czynić, by właśnie się rozwijać i próbować nowych rzeczy. Oczywiście na remake'i jest też czas i miejsce, ale nie może być to za wcześnie. Wiem, że wizja jest kusząca, ale polecam cierpliwość. O jakiej ramie czasowej mówimy? Minimum dekada.
[h3]Podsumowanie[/h3]
Wiem, że ten komentarz nie jest do końca skierowany do potencjalnych kupujących, a bardziej jest słowotokiem z wnętrza mojego serca w dla twórcy, ale pomimo tego pokuszę się o iście recenzenckie podsumowanie. Jeśli wziąć pod uwagę, że "Dziedzic" jest dziełem jednej osoby, która samotnie wymyśliła i napisała fabułę, zaprojektowała i namalowała postacie, wyselekcjonowała muzykę oraz tła, i ostatecznie podjęła się znienawidzonego programowania, to nie ma się czego czepiać. Początki dla każdego są trudne i wyboiste, więc nawet jeśli ktoś będzie rozczarowany którymkolwiek z aspektów "Dziedzica", to widoczny wzrost umiejętności twórcy powinien być świadectwem na to, że warto dać mu szanse i wesprzeć jego dzieło. Jestem święcie przekonany, że jeśli ktokolwiek grał kiedykolwiek w jakiegoś fanowskiego Visual Novel'a albo lubi kryminały, to na pewno znajdzie w "Dziedzicu" coś dla siebie. A tak przynajmniej było w moim przypadku.
