Don't Forget Me

The idea is good but not well written, flat characters, mediocre art, lack of gameplay and very short.

An interesting plot idea that is not fleshed out, characters that never develop, and an art style that is mediocre at best. Boring, poorly written, lacking in "game play", and way too short.

This game would be a 10/10 if not for the short gameplay and weirdly abrupt ending. This game definitely could have benefited from a little more world building and a few more puzzles. Each story told was incredible and felt very real. I played this game on stream and my chat helped me make decisions (which definitely impact the game!) so if you're a streamer looking for a short game to play, this one works for sure! It takes a minute to get a hang of the puzzle mechanics but overall, I think this game just needed one or two more puzzles to make it feel worth the $14.99 price tag. Also, heed the content warning. This game gets HEAVY.

Oynarken çokça keyif aldığım ve zihnimde bir sürü düşünsel süreç başlatan bu oyun hakkında hiç Türkçe yorum olmaması yazma motivasyonu oldu bana. Çünkü bir oyunu satın alırken genelde daha önce deneyimleyenlerin yorumlarını göz önünde bulunduruyorum, neyse ki bu defa öyle olmadı ve bir şans vermemi söyleyen iç sesime güvendim. ---bolca spoiler içerir--- ‘Don’t Forget Me’ isminden başlayarak oldukça dokunaklı ve tadı damakta kalan bir hikaye vadediyor. Belki olumsuz yanlarından biri bu, total oynanış süresi kısa ve deterministik zihinlere korku salacak şekilde biraz da muğlak sonlanıyor. Açık uçluluktan hoşlanan benim içinse bir sürü düşünce baloncuğu ve saatlerce üzerine düşünülecek şey demek olduğu için şikayet etmiyorum. Hikayemiz cyborgların, robot polislerin, memory chiplerin olduğu bir gelecek zaman ütopyası/distopyasında geçiyor ve yasa dışı hafıza kopyalama işlemi gerçekleştirilen bir Memory Clinic’te başlıyor. Ana karakterlerimizden ve kliniğin sahibi Bernard, kedi dostu Franklein’i severken radyodan hükümete karşı bazı anarşist eylemler düzenleyen Forgotten hareketi ve örgütün elebaşı Gavel’den bahsedildiğini duyuyoruz. Daha sonra kliniğin kapısı çalıyor ve kapıda beliren kızıl saçlı kadın(bu biz oluyoruz) kimsin necisin diyemeden yere yığılıveriyor. Hiçbir kişisel bilgi ya da kayıtlı kimliğimize ulaşamayan Bernard “ Who in the World are you?” diye bir soru ortaya atıyor ve her şey başlıyor. Zaten bütün güzel kurgusal ve gerçek hikayeler sanıyorum bu sorulması kaçınılmaz sorunun sorulmasıyla başlıyor ya da yeni bir yöne evriliyor. Dünya üzerindeki büyük savaşların sona ermesinden hemen sonra ‘Tek Adam’ tarafından yönetilen hükümetin çiplerle insanların özgür iradesini ortadan kaldırma çabaları ve buna karşı örgütlenen anarşikler:) arasındaki mücadele ana olay örgüsünün oluşturuyor ve oyun Huxley’in Cesur Yeni Dünya’sı , Zamyatin’in Biz’i ve George Orwell’in 1984’ünü okurken hissedilene benzer hisler uyandırıyor. ‘birey’in yok edilişi , özgür iradenin katli ama aynı zamanda hayal gücü , uç duygulanım, yaratıcı edimin de yer yüzünden silinip gitmesi..Aşina olmadığımız bir hikaye değil yani ama kesinlikle klişe hissettirmiyor. Hikayenin işlenişi ve oynanış bazı orjinallikler barındırıyor. Örneğin kliniğe hafıza kopyalatmak için gelen bir müşterinin zihninde gezinebiliyor, tahmin yoluyla düşünce linklerine ulaşabiliyoruz. Bulmacalar çok zor değil, oyun boyunca takıldığım birkaç yer oldu diyebilirim. Bence bu da olumlu bir özellik gereksiz zor bulmacalarda takılıp oyundan ,hikayeden kopmalara neden olmuyor. Ve kliniğe gelen müşterilerle bize ana hikayenin yanında kısa kısa özgün hikayeler de sunuyor olması güzel. Bu hikayelerde de bir insanın anılarını silip silmeme, bir suçluyu polise teslim edip etmeme gibi konularda kararı bize bırakıyor. Oyunu durdurup ciddi manada kararsız kaldığım ve gerçek hayatta olsa nasıl yapardım dediğim yerler oldu bu da karakteri özümsediğimi , hikayenin yüzeysel kalmadığını gösteriyor diye düşünüyorum. Sonuç olarak oyun seçimlerinizde hikaye ağır basıyorsa bu modern zaman öyküsüne kesinlikle bir şans verin derim.

I was so disappointed. There are things to love here - the visual style and the soundtrack stand out. Unfortunately, the narrative is just lacking and there's not enough actual gameplay. Most of the game is clicking through dialogue, with only 3-4 actual puzzles to go through. It's frustrating because there's some great setup here, but it doesn't get a chance to go anywhere.

[h1]I don't remember anything...[/h1] Вдохновившись идеями, вложенными в одну из моих любимых игр от испанских разработчиков компании [b]«Deconstructeam»[/b] под названием [b]«The Red Strings Club»[/b], французский разработчик компании [b]«The Moon Pirates»[/b] решил создать свою игру, очень схожую как визуальным стилем, так и сюжетом. И сказать, что я не разочарован получившимся продуктом — к сожалению, значит солгать. Очень небольшая по времени прохождения игра имеет несколько путей повествования. Несмотря на один единственный финал истории, иногда в игре встречается выбор, который может повлиять на будущие события истории и так или иначе подменить их. Игроку предстоит играть за девушку, которая не помнит своего прошлого, и по иронии судьбы, начинает работать в [i]сфере контроля памяти[/i]. В этом мире в сеттинге киберпанка люди приходят, пусть и незаконно, в клинику для того, чтобы сохранить какой-то момент из своей жизни на носитель или удалить нежелательные воспоминания. По ходу сюжета история будет сильнее погружаться в мотивы и идеи по управлению памяти человека: насколько это гуманно, целесообразно и нужно ли это вообще. Главная проблема этой игры даже не в том, что она короткая или в ней практически нет интересных игровых механик — весь игровой процесс заключается в вводе определенных слов на клавиатуре, выборе реплик в диалогах, а также прохождении мини-квестов. Как мне кажется, главная проблема игры в том, что она не доводит все свои идеи до конца. Сюжет идет не планомерно, многие сюжетные детали забываются после первого упоминания, а внезапный твист в конце взят из ниоткуда и заканчивается еще более нелепым клиффхэнгером. В конечном итоге ты получаешь историю, которая не понятно зачем нужна. Конечно, видно, какие идеи вкладывает автор в свою игру, но происходит это все так скомкано и сыро, что тебе безразлично большинство событий в игре. Просто, большинство тех тем, которые затрагивает разработчик этой игры, вдохновившись [b]«The Red Strings Club»[/b], уже были обговорены в самом [b]«The Red Strings Club»[/b], и сделано это было на порядок лучше. Поэтому если вы вдруг загорелись желанием поиграть в [b]«Don't Forget Me»[/b] или уже ее прошли, я настоятельно рекомендую сравнить ее с упомянутой игрой выше, а лично для меня она не принесла, практически, ничего интересного. И тем не менее, мне хочется порекомендовать ее для ознакомления, поскольку потенциал разработчика чувствуется и, кажется, будь у него чуть больше возможностей, чуть больше ресурсов, и вот-вот получился бы достойный уровень игры. Поэтому очень хочется хоть как-то посбособствовать этому и надеяться на еще более лучшие проекты за авторством [b]«The Moon Pirates»[/b]. Ну и напоследок я не могу не отметить визуальный дизайн игры и музыкальное сопровождение, которые могут не раз впечатлить за прохождение игры. А если вы решили пройти игру на 100%, рекомендую ознакомиться с моим гайдом по получению всех достижений: steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=2550606817

i really loved this game and it kept me hooked the whole time! the storyline is great and the gameplay is interesting because it really makes you think and it's unlike any other game i've played before. it is a little short but at least the whole game was good. i do hope they somehow add more content one day

Le jeu est bien trop court. Le propos est très mal traité (je pense à The Red String Club où le sujet est identique mais 10 fois mieux traité). Le Gameplay est ultra répétitif là où il y aurait eu plusieurs passages où une variation aurait pu/du être mise en place. Les dessins, pour du pixel art, c'est pas terrible ... Pourtant c'est un style que j'adore ! Mais les personnages font tâches face aux décors (et en plus ils sont creux). Les dialogues, pitié ... Sur 10 phrases, il y en a 2 d'utiles ... Parler pour ne rien dire ça ne donne pas de la profondeur, ça rend seulement le tout insupportable. Le jeu n'est pas mauvais en soi, mais il a tellement de choses qui auraient pu être mieux fait que s'en est vraiment dommage...