[b]Kolor z przestworzy[/b]
Po przebrnięciu przez trudną ale intrygującą opowieść Lovecrafta i po obejrzeniu zbyt strywializowanej i zbyt nowoczesnej adaptacji filmowej, przyszedł czas na grę. Niestety, mimo kilku charakterystycznych elementów, ta gra nie ma wiele wspólnego z oryginałem.
Classified Stories: Color Out of Space to prosta, krótka i niezbyt udana produkcja zakrawająca o horror. Przyznam, że jakiś tam efekt wywołuje, ale nie jest on silny i często sygnały dźwiękowe był zbyt wcześnie odtwarzane by zgrać to z obrazem. Jest tu też element walki, więc nie jest to tylko symulator chodzenia podszyty grozą.
[b]Nie mam zielonego pojęcia, o co tu chodzi[/b]
Mimo krótkiego i jasnego przekazu na wstępie, grę od razu zaczynamy będąc w domu podejrzanego. Widzimy dziwne "rośliny" a bohater sugeruje że nie może teraz opuścić domu. Pozostaje więc eksploracja. Nie trudno zauważyć pierwszą notatkę, która rozpoczynając się od słów "dziś znalazłem w ogródku meteoryt" może sugerować wczesny etap tego całego "zjawiska". Niestety kolejne notatki zaburzają Nam budowaną linię czasową zdarzeń bardzo szybko. Co więcej obraz tego co zastajemy w domu jest zupełnie niezrozumiały. Wszelkie blokady (przewrócona szafa, zabite deską drzwi, pozamykane na klucz pomieszczenia i skrzynki, łańcuchy zapięte od zewnątrz dziwnymi "kluczami"). Dosłownie każdy element nie ma tu podstaw logicznych a to bardzo boli podczas doświadczania tego Tworu.
[b]Twórcy obiecywali złote góry, patrząc na świat przez różowe okulary[/b]
Ten krótki rozdział teoretycznie miał być początkiem, bo Twórcy planowali kolejno "odsłaniać całe uniwersum". Ten ambitny plan miał jednak nikłe szanse realizacji ze względu na umiejętności Twórców. Całość to typowy, szablonowy projekt (co widać nawet w ustawieniach klawiszologii gdzie LeanLeft [Y] i LeanRight [X]), który mimo, że wykonany nawet estetycznie, nie oferuje zupełnie żadnej frajdy. To typowy przykład, który bardziej bawił Twórców podczas tworzenia niż Graczy podczas grania.
[b]Widzę wszystko w czarnych barwach[/b]
Poza tym, że Tytuł jest do przejścia, to nie dostrzegam tu żadnych dobrze zrealizowanych elementów. Po pierwsze kiepska implementacja przedmiotów użytkowych. Zarówno latarka jak i siekiera czy strzelba przy zbliżaniu się do ściany są odsuwane. O ile broń jeszcze mogę zrozumieć tak używanie latarki musi podlegać nieco innym zasadom bo tak, to jest praktycznie bezużyteczna. Odnośnie siekiery, to o ile podoba mi się, że można nią rozrąbać drzwi, to szkoda, że tylko kilka z góry określonych. Szkoda też, że każde uderzenie siekierą, niezależnie od celu, pozostawia dokładnie taki sam ślad, czy to twarde drewniane drzwi, czy zwiewna materiałowa zasłonka czy wypchana pierzem poduszka.
[b]Chyba marzyłem o niebieskich migdałach[/b]
Podobnie słabo wygląda gra w kontekście światła czy odbić. Świat nie pochłania Nas, bo nie wszystko gra w wymienionych elementach. Nawet pomijając słabo wykonane lustra, mamy tu też zabieg dzięki któremu całą grę, od pewnego momentu, możemy przejść patrząc na świat monochromatycznie. Tylko po co, skoro to nic nie zmienia w rozgrywce?! Moje rozczarowanie jest ogromne. "Klucze" przemilczę ale nawet proste zagadki nie są (aż tak) proste bo mamy świetny mechanizm na kod ( taki dla starców z wielgaśnymi cyframi ;) ), do którego podpowiedzią jest data ( niby standard a jednak nie do końca ). Ten kto ustalił w ten sposób kod musi być geniuszem ;)
[b]Na szarym końcu, dostałem białej gorączki[/b]
W grze możemy doświadczyć agresji skierowanej ku Naszemu bohaterowi. O ile pierwsze spotkanie jest dosyć oczywiste i wręcz oczekiwane od pewnego momentu, to sposób w jaki przeciwnik został zaimplementowany jest przezabawny, co gryzie się z oczywistych względów z wybranym przez Twórców gatunkiem. Poza pokracznym ruchem i animacjami reakcji na Naszą kontragresję, przyjmuje on naprawdę sporą liczbę ciosów/strzałów. No ale sam w sobie Nam raczej nie zagraża, co innego cała armia jego klonów. Rozumiem że Twórcy chcieli wywrzeć presję na Graczach, zmuszając ich do ucieczki, ale po pierwsze, dając Nam przeciwnika, którego kładziemy bez problemów trudno oczekiwać, że przy kolejnym spotkaniu nie staniemy z takimi samymi przeciwnikami do walki. Poza tym sygnalizacja co się stało (otwarcie drzwi na podwórze) jest żadna. O ile po wystrzeleniu całej amunicji (wraz z dodatkową) w "hordę" możemy dojść do wniosku, że raczej trzeba szukać ucieczki to tak na prawdę z perspektywy bohatera nie wiemy gdzie a z perspektywy Gracza możemy się tylko domyślać ( za pierwszym razem pomyślałem, że taki miał być koniec albo może coś ja "zepsułem" :| )
