Above

Fun and relaxing. A great way to spend an hour.

[b]No to w górę![/b] Above, to trzecioosobowa gra o zdobywaniu szczytu. Gra realizująca obietnice wymagającej wspinaczki i rzucająca wyzwanie na wytrzymałość Twoich palców, choć w pierwszych momentach zdaje się przedstawiać jako bardziej sielankową wyprawę o wyjątkowo zgrabnie wykonanej mechanice. [b]Nie dla widoków[/b] Above nie wyróżnia się piękną grafiką czy pokrzepiającą nutką, ale ostatecznie odbiór jej przez pryzmat audiowizualny oceniam poprawnie. Fakt, postać trochę skacze, trochę się ślizga a tonacja jest nieco zbyt smutna i źle współgra ze świetlistymi dodatkami w postaci kryształów czy "świetlików". Niemniej zupełnie nie przeszkadza podczas rozgrywki. [b]Trasa szczególnie wymagająca![/b] Droga na szczyt usłana jest przede wszystkim skalnymi ścianami, które regularnie pokryte "uchwytami" ( dokładnie tam gdzie prowadzi Nas szlak ) pozwolą Nam wdrapywać się i uzyskiwać stopniowo wysokość. Nie są to jednak zawsze pewne uchwyty, bo część z nich ( często cały odcinek ) jest luźna i wytrzymuje dosłownie kilka sekund od dotknięcia zanim odpadnie od ściany. Do tego trzeba dodać magiczne ścieżki, które tworzą się kolejno, na krótki czas, zaraz po dotknięciu "aktywatora". Mamy też ruchome platformy pozwalające np. przeciwległe zbocza kanionu oraz platformopodobne wyrzutnie dostarczające chyba najwięcej emocji, bo i wymagające od Nas dobrego wyczucia. Mimo opierania całego tego projektu o jedną mechanikę, urozmaiceń nie brakuje. [b]Silnoręki[/b] Podstawową cechą Naszego koziołka są silny uchwyt i wytrzymałe ramiona. Całość Naszego wyzwania opiera się o właściwe operowanie lewą i prawą ręką, o kontrolę uchwytu lewej i prawej dłoni, o dobrą koordynację i koncentrację. Mechanika operowania rękoma od razu budzi uznanie dla Twórców. Niby prosta sprawa, ale bardzo dobrze przeniesiona na obsługę kontrolera. To jest na tyle niecodzienne wykorzystanie ruchów, że realnie można poczuć zmęczenie adekwatne do pokonywanych w grze przeszkód - im dłużej się wspinamy, wyciągamy jedną rękę w kierunku kolejnego uchwytu, jednocześnie utrzymując stalowy uchwyt gwarantujący Nam bezpieczeństwo, tym jest trudniej :D Do samej wspinaczki opartej na kolejno łapanych występach skalnych dochodzą miejsca, gdzie trzeba wybić się w górę czy odskoczyć w bok ( czyli wybić się w górę, ale kierując w konkretną stronę ). O ile "podskok" nie jest jakoś specjalnie trudny, choć wymaga odpowiedniej koordynacji, by nie puścić się zbyt szybko, o tyle skoki w bok są bardziej problematyczne. Wynika to z faktu, że nie operujemy na prostych płaszczyznach, często odskakujemy za wypukłą formację a to sprawia, że upadków raczej nie unikniemy, bo zamiast doskoczyć do kolejnego uchwytu oddalimy się od ściany na tyle, że stracimy ją z zasięgu ręki. [b]Trochę na czuja[/b] Sporym problemem okazują się tu sztywne ujęcia kamery, które występują sporadycznie. Taka zmiana perspektywy nie wpływa pozytywnie na Nasze kolejne "kroki", choć być może, było to istotne w odpowiednim ukazaniu bardziej zawiłych ścieżek? Podobnie, przez większość zmagań irytowało mnie to jak koziołek zasłania mi część uchwytów. To zarzut głównie do tych etapów, w których trzeba reagować natychmiast oraz tych, w których z jakiegoś powodu dłoń nie może zacisnąć się na jednej z takich skałek. Dosyć rozczarowującym jest też ograniczona możliwość zmiany ręki utrzymującej. Rozumiem, że w naturze również trudno zamienić taką dłoń, szczególnie gdy uchwyt jest nieduży, ale no da się i tu, szczególnie w niektórych miejscach, bardzo by się to przydało, bo cofanie się tylko po to, by zmienić kolejność rąk, przy tak ograniczonych miejscach łapania, chyba niepotrzebnie ten element utrudnia. [b]Szczyt odhaczony[/b] Niestety, mimo dobrze wykonanej mechaniki wspinaczkowej, mimo urozmaiceń typowo platformówkowych, nie jestem zadowolony. Kolejne etapy, poprzedzielane punktami kontrolnymi, ukazujące gdzieś po ścianach mało mówiące, uproszczone rysunki, to za mało by z tej podróży wynieść coś więcej. Poza tym, dwukrotnie poczułem się zagubiony, nie do końca wiedziałem którędy wiedzie dalej szlak. Myślę też, że spokojny początek, za bardzo ustawił mnie na relaks. Oczekując więcej takiego relaksu, wymagającego co najwyżej skupienia i dokładności, stanąłem w sytuacji siłowania się sam ze sobą o kolejne metry w górę.