The Last of Us Part II
NOT 1: Bu inceleme tamamen SPOILER içerir.
NOT 2: Bu yazı tamamen benim şahsi fikirlerimi içermektedir. Oynanış, hikaye, "Babam böyle pasta yapmayı nereden öğrendi?" ve daha fazlası bu incelemede!
HİKAYE HAKKINDA
Evet, çıktığı yılın en tartışmalı oyunundan bahsediyoruz. Ama bu oyunun tartışma konusu çok farklıydı. Tartışma doğrudan hikayesi yüzünden başladı ve günümüzde bile devam ediyor. Madem hikayeden girdik, ben de bu konudaki fikirlerimi söyleyeyim.
Hikayede anlatılmak istenen temel şey: İntikamın yıkıcılığı ve kötülüğü. Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeceğim şimdi;
fikir güzel ama anlatım ne yazık ki zayıf. Bunun nedeni doğrudan Part II’nin kendisi değil, serinin ikinci bir oyuna dönüştürülme şekli.
Peki nasıl? Aslında benim için bunun birkaç sebebi var. İlk sebebi, Ellie ve Joel arasındaki bağın bir noktada çok hızlı geliştiğini düşünmem. Daha yavaş ve sindirile sindirile olabilirdi (tabii bu o kadar da büyük bir dert değil). Benim için asıl sorun, doğrudan Part II’ye etki eden, ilk oyunun sonundaki doktorun ölümü meselesi. Part II öncesinde büyük ihtimalle bu hikaye kurgulanmamıştı; nitekim ilk oyunda Abby’nin o konuşmaya şahit olduğunu hiç görmüyoruz. Eğer bu detaylar Part I’de işlenseydi, "İşte sana harika bir intikam hikayesi ve olaylar zinciri" derdim.
Bunun bilinçli bir tercih değil, sonradan eklenmiş bir detay olduğunu düşünüyorum. Biliyorum yazı biraz uzadı ama şunu da eklemek istiyorum: Çoğu insanın aksine, Joel’un ölüm şekli her ne kadar saçma gelse de - ki Joel gibi deneyimli bir adamın tanımadığı insanlara bizzat adını söylemesi garip çünkü zaten biraz ateş böceği artık olmasa bile temkinli olan birisi - bu ölüm onun için bir nevi kurtuluştu. Joel bunu hak etmişti. Bana istediğiniz kanıtı sunun; kızı gibi gördüğü biri için yaptıkları vs... Peki ya diğer tarafta umutları yok edilen o çocuklar? Olaylara tam olarak bu kadar gerçekçi bakıyorum. Abby de babası için intikam aldı. Ben burada Abby’yi veya Ellie’yi savunmuyorum; sadece hikaye sanki son dakikada yazılmış gibi hissettirdi.
Dahası, elinde silahı olmadığı halde Joel o doktoru öldürmüştü. Tabii Abby güzellemelerini, "Abby ile oynayınca aslında iyi taraf onlardı" mesajını çok ucuz bir yöntemle vermişler. Dediğim gibi, ilk oyunda Abby ve doktor kurgusu önceden hazırlansaydı her şey otururdu. Fakat böyle olunca son dakika değişimi gibi hissettiriyor. İşin özü, oyunun asıl amacı da zaten insanları bu şekilde tartıştırmaktı. Kendimi açıklamak için hikaye kısmına bu kadar uzun bir yazı yazdım, daha oynanışa bakmadık bile! İşte bu tartışmalar bile oyunun popülerliğinde ve satışında büyük rol oynadı. Son bir şey: Toksik The Last of Us fanları ne yazık ki ne demek istediğimi yine anlamayacak ama neyse... Artık oyunda en sevdiğim kısım olan oynanışa ve teknik detaylara geçelim.
OYNANIŞ
Oyun, ilk yapım gibi genel olarak gizlilik üzerine kurulu bir yapıya sahip. Açık söyleyeyim, normalde gizli oynamayı pek sevmem ama bu oyunda gerçekten keyif aldım. Özellikle ilerledikçe farklı ekipmanlar bulmak deneyimi güzelleştiriyor. Örneğin; mayın üretmeye başladıktan sonra düşmanı tuzağa çekip patlatmak çok keyifliydi. Yay da elinize geçince oyun iyice açılıyor. Düşmanlara farklı açılardan yaklaşmak, istediğin stilde onları alt etmek oldukça tatmin edici.
Abby ve Ellie arasında oynanış farkı var mıydı?
Evet; kullandıkları silahlar ve genel oynanış hissi farklı. Bence genel yapı itibarıyla gayet yeterli bir çeşitlilik sunulmuş. İlk 3 gün Ellie ile, ardından gelen sürede (Aynı günleri) Abby ile oynuyoruz. Tamamen farklı bölge ve deneyim ile elbette. Ellie bölümlerinde gizli gitmek çok daha kolayken, Abby ile bunu yapmakta açıkçası biraz daha zorlandım. Eğer bu kasıtlı yapıldıysa harika bir detay olmuş. Ellie’nin daha narin ve ince yapısına karşın Abby’nin tabiri caizse "Mahmut Abi" gibi kaslı yapısından dolayı saklanmak ve dar alanlardan geçmek daha zor hissettiriyor. Gizlilikte zorlanmış olsam da bunu bir eksik olarak değil, güzel bir detay olarak gördüm.
Oyunda bir de takviye ilaçları sistemi var. Bunları yeteneklerimizi açmak için kullanıyoruz; tabii yetenek ağaçlarını genişletmek için önce etraftaki rehber dergilerini bulmak gerekiyor. Klasik olarak daha fazla can, az kaynakla daha fazla üretim gibi geliştirmeler mevcut ve seviye olarak yeterli.
Kaynak konusuna gelirsek; ok veya sağlık kiti yapabilmek için etrafı iyice aramak gerekiyor. Bu kaynakları bulmak bana oldukça basit geldi fakat hurda miktarını biraz az buldum. Büyük ihtimalle ben çevreye yeterince dikkatli bakmadım, orasını bilemiyorum.
Silah geliştirme masaları ve geliştirmeleri yaparken giren o ufak animasyonlar muazzam olmuş. Ben oyunda genel olarak gizli gitsem de bazen açık çatışmalara girmekten çekinmedim. Gizliliği pek sevmediğim için tadını kaçırmayacak şekilde önce gizlice ilerleyip ardından bodoslama saldırdım ve oyunun zevki bende hiç düşmedi. Tabii insanlara karşı bu şekilde oynayabilirken, Kıkırdayanlara (Clickers) karşı hep gizli gitmeye gayret ettim; yoksa anında ham yapıyorlar!
GRAFİK - TASARIM - SES DİZAYNI
Oyunun grafiklerine ve atmosferine laf etmek kesinlikle yersiz olur. İnanılmaz bir atmosferi ve kaplama kalitesi var. Dünya harika duruyor; medeniyetin gerçekten çöktüğünü ve doğanın her şeyi geri aldığını iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Yüz animasyonları ve mimikler zaten üst düzey. Oyun bu konuda hiç eksik hissettirmiyor ve AAA kalite bir yapım olduğunu sonuna kadar belli ediyor.
Seslendirme kadrosu oldukça başarılı. Türkçe dublaj ile böyle bir yapımı oynamak gerçekten büyük bir ayrıcalık. Altyazı takip etme derdi olmadan, sadece oyuna odaklanıp adeta bir filmin içindeymişçesine oynamak harika bir his. İngilizce dublajla oynamadım ama izlediğim videolardan gördüğüm kadarıyla oradaki kadro da oldukça kaliteli. Çevre sesleri, ortam akustiği ve silah sesleri zaten birinci sınıftı. Görsel sanat tasarımı ne kadar başarılıysa, ses dizaynına da bir o kadar emek harcandığı aşikar.
ARTA KALANLAR VE SON SÖZ
Teknik açıdan bakarsak, ilk oyunun PC süreçlerindeki optimizasyon sıkıntılarına kıyasla bu oyunun çok daha sorunsuz ve optimize çıkması sevindirici. İlk oyunun çıkış dönemi optimizasyonu tam bir felaketti ve neredeyse oynanamıyordu; neyse ki ikinci oyunda aynı hataya düşmemişler.
Oyundaki sinematikler çok başarılı ancak hoşuma gitmeyen ufak bir detaydan bahsetmek istiyorum. Ellie’nin eşcinsel olması beni rahatsız etmedi, homofobik biri değilim. Ancak Dina karakterinin flörtöz halleri ve aralarındaki bazı diyaloglar bana biraz zorlama ve gereksiz geldi. Artık da Neil Druckmann kasıtlı olarak Dina'yı yahudi yapması ve Yahudi dini yerine gitmemiz falan... Sadece fazla zorlama geldi.
Bunun dışında oyun genel anlamda çok başarılı. Hikayede anlatamadığım ve değinmediğim daha pek çok nokta var ama mesajını iyi veya kötü bir şekilde veriyor. Bu durum her zaman tartışmaya açık olacaktır; fakat en önemlisi oynanış kısmı harika ve kendisini sonuna kadar oynatıyor. Ayrıca oldukça uzun ve doyurucu bir deneyim sunuyor.
Verilen parayı hak ediyor mu? Fiyatlar yüksek olsa da bence sunduğu deneyim için kesinlikle değer. Özellikle bu seviyede kaliteli bir Türkçe dublaja sahip nadir yapımlardan biri.
Puan: 87
