The Last Journey

Yawn - boring

[b]Taki los[/b] The Last Journey to gra minimalistyczna ale lekka tylko pod względem rozmiarów (kilkadziesiąt MB). Jako pilot statku kosmicznego "Adam" ruszamy w kosmos z misją ratowania gatunku ludzkiego przenosząc na swoim pokładzie próbki z ziemskim DNA. Przedstawiona historia zagłady ludzkości i poszukiwania nowej Ziemi powinna być początkiem mrocznej ale z nadzieją na "HappyEnd" historii. Czy to jest taka gra? No cóż, wszystko zależy od losu i nastawienia samego Gracza, bo tempo gry jest bardzo indywidualne ze względu na losowość rozsiania elementów na mapie galaktyki. [b]Galaktyka[/b] Sama "mapa galaktyki" po której przyjdzie Nam się poruszać jest przedstawiona w formie planszy podzielonej regularnie na kwadratowe sektory (60x60) o widocznej rozpiętości na ok. 60x30 sektorów. Można co prawda podróżować poza teren "mapy" ale nie polecam tego robić, nic tam nie znalazłem a zasoby są jednak limitowane. Czytelna legenda od razu nastawia Gracza na pewien konkretny sposób gry, ale to dobrze. Pomimo tego że mapa od samego wkroczenia w nowy sektor jasno wskazuje czy warto go przeczesywać to takie szukanie interesujących Nas miejsc bywa żmudne a to z tego względu że (przynajmniej na początku) statek ma bardzo słaby zasięg radaru bo do ok. 10 pozycji co znacznie wydłuża czas eksploracji. [b]Za sterami[/b] Choć samo prowadzenie statku jest prostolinijne (odpalanie/gaszenie silników, kierunek ruchu) to warunki eksploracji (wszechobecna cisza i pustka z rzadka przecinana głośnym alarmem oznaczającym pobliskie skupisko asteroid czy delikatną muzyczką gdy znajdziemy się w pobliżu statku albo planety) potrafią autentycznie uśpić - albo zmusić do robienia czegoś równolegle co jest równoznaczne z tym - tak że nieraz może Nam się zdarzyć kolizja z niezbyt groźną asteroidą co i tęk nie otrzeźwia pilota bo już w kolejnym sektorze dochodzi do podobnych zdarzeń. Przeszukując tą pustkę powinniśmy natrafić na statki, które zawierają fragmenty mrocznej historii związane z wynikami wypraw innych ekip. Te nagrania "dowódców" odkrywane na statkach przypadły mi do gustu co nie zmienia faktu, że w grze tak oszczędnej w dźwięki irytujące jest i niepoważne zdaje się wykorzystanie "papierowego" dźwięku przy aktywacji mapy, no chyba twórcy są tego świadomi, że taka mapa nie jest fizycznie papierowa, prawda? Przecież sami to tak stworzyli! Niestety pomimo sztampowego ale jednak początku fabularnego obiecującego jakąś historię poprzez nagrania odsłuchiwane po drodze, zakończenie jakim uraczyli Nas twórcy po tak długich poszukiwaniach w towarzystwie cichutkiego szumu silnika pozostawia bardzo duży niedosyt a nawet budzi uzasadnione niezadowolenie. [b]Zarządzanie zasobami[/b] Jeżeli chodzi o mechanikę utrudniającą "Adamom" dotarcie do upragnionego celu to zamykają się w trzech wskaźnikach: TLEN, PLATYNA (oznaczająca siłę osłon statku) oraz THORIUM (kosmiczne paliwo). Każdy zużywa się w inny sposób ale generalnie podczas aktywnej i przemyślanej ścieżki poszukiwań trudno jest wyczerpać którykolwiek z nich. Tym bardziej że każda nowa planeta (statki w dużo mniejszym stopniu) służy tu jako stacja tleonowo-naprawczo-paliwowa. Choć zasoby danej planety są jednorazowe to rzadko się zdarza by odwiedzać takie miejsca więcej niż jeden raz. To czego planety Nam nie dadzą, zdobędziemy na statkach. Te mogą (nie wszystkie) zawierać wspomagające systemy, które po wyszabrowaniu możemy zaadaptować do własnego statku (np. zwiększenie zasobności tlenu/mocy osłon/pojemności baku czy dodające radar wskazujący najbliższe asteroidy). [b]Teoretycznie ciekawa, praktycznie nużąca[/b] Moja pierwsza "ostatnia podróż" zajęła mi około 4 godziny. W tym czasie odnalazłem 4 statki i odwiedziłem 14 innych planet przy odkryciu blisko 1/3 wszystkich sektorów na planszy. Kończąc miałem wrażenie że czegoś zabrakło i choć cel osiągnąłem to trudno mi było się z tego cieszyć. To wszystko pokazuje że sama koncepcja jest ciekawa ale wykonanie poprzez kiepsko prowadzoną narrację (chociażby przez jej losowość i brak aktywności Naszego pilota) oraz brak odpowiedniej interakcji - nawet przy tak ograniczonej różnorodności otoczenia - nie wypaliło a po znalezieniu "Ziemi" (o ile ktoś dotrwa) ochota na dalsze wojaże całkowicie znika i jednocześnie zamiast wielkiej radości z osiągnięcia sukcesu mamy beznamiętne zakończenie.