SWOLLEN TO BURSTING UNTIL I AM DISAPPEARING ON PURPOSE

The wackiness at the start of the game made way for a painfully beautiful story, one that I found myself relating to in more ways than I want to admit. Some parts of the game are a bit obtuse imo, but don't let that stop you from trying out this game!

[b]SWOLLEN TO BURSTING UNTIL I AM DISAPPEARING ON PURPOSE[/b] jest nietypową grą, co sprawia, że inaczej podejdę do jej recenzji niż robię to zazwyczaj, bardziej opisując moje doświadczenie. Ostrzegam na samym starcie przed spoilerami, możecie preferować doświadczyć tej gry w ciemno – jeżeli tak, dwa pierwsze akapity po tym są bezpieczne i do tego momentu polecam przeczytać. Zdecydowanie co trzeba powiedzieć - gra czerpie garściami z [b]Yume Nikki[/b] i jest to niezaprzeczalnie główna inspiracja poza [b]Chulip[/b]. Czy to przez mechanikę „efektów”, samą prezentację gry czy to jak bardzo abstrakcyjnie potrafi wyglądać stworzony przez grę świat, przechodząc z absurdu po niepokój, a nawet delikatny element horroru. Dla miłośników tej gry jest to coś, co powinno przykuć uwagę do produkcji, poza samą ceną. Czym właściwie więc jest? Jest, tak jak [b]Yume Nikki[/b], oparta na eksploracji świata przez interakcję z NPCami i przedmiotami zamiast posiadania konkretnych mechanik. Nawet sama „walka” jest jedynie sprawdzeniem ilości „efektów”, co determinuje czy jakiś przeciwnik zostanie pokonany. Nie jest to ten typ gry który jakkolwiek prowadzi gracza – w tej grze łatwo jest się zgubić, pomimo iż pierwsze z zakończeń jest możliwe do zdobycia niezwykle łatwo podążając za poleceniem gry. Chcesz jednak pójść dalej? Utkniesz i to nie raz. Sam podczas gry miałem dwa takie momenty, gdyż gra kompletnie nie mówi ci, co możesz zrobić i kończyłem na tym, że próbowałem wszystkiego – prędzej czy później natrafiłem na sposób który pozwolił mi iść dalej. Nie jest to więc najbardziej przystępny tytuł i będzie się go nieraz przechodzić metodą prób i błędów. Co można jednak powiedzieć o samej fabule? Pod płaszczem historii o listonoszu którego miasto doświadczyło rozbicia statku obcych kryją się niezwykle osobiste doświadczenia autora. Jeśli uda się przedrzeć przez absurd świata i jego mieszkańców, trafi się na opowieść o problemach z własną tożsamością płciową, z czym może się utożsamiać zapewne wiele osób transseksualnych, psychiką, okaleczaniem czy myślami samobójczymi. Zestaw doświadczeń, do których mimo wszystko trzeba sporo odwagi by się podzielić, szczególnie w takim medium jakim są gry komputerowe, jednak które potrafią dotykać częściej niż można o tym usłyszeć. Przewagą tej gry jest przede wszystkim autentyczność doświadczenia – w czasie kiedy mamy zespoły kilkunastu do kilkuset osób pracujących nad nowymi grami, nierzadko poruszające tematy zdrowia psychicznego, wciąż powstają gry które są istnymi „dziennikami” ich autorów. Ta właśnie forma, nie ważne jak zawiła, potrafi czasem niezwykle dotknąć gracza, jeśli jest w stanie odnaleźć w niej samego siebie. Gra jednak nie jest idealna. Główna „fabuła” gry jest mocno zawiła i abstrakcyjna, sama rola głównej postaci oraz niektórych NPCów jest niejasna, co może doprowadzić do pytania „po co ja to wszystko robię”. Nie jest też napisana piórem przy którym będzie się myślało, że twórca był geniuszem, gdzie każdy tekst będzie czymś co zapamięta się na lata. Nie jest również przystępna dla gracza – jak wcześniej wspomniałem, gra w wielu wypadkach nie informuje, co gracz może zrobić i niektóre rzeczy może nie dać rady odkryć samemu, jak np. samo poruszanie się w okolicach wspomnianego statku kosmicznego. Samo zakończenie historii nie jest również wyjątkowo satysfakcjonujące, jeśli oczekujemy od gry wytłumaczenia wszystkich abstrakcji – nawet jeśli uda się poznać wszystko, co gra oferuje, najlepszym co można uzyskać to scena po napisach. W niej autor, po rozwinięciu wątku fabularnego opisującego doświadczenia z problemami wcześniej wymienionymi, bezpośrednio zwraca się do gracza, informując o tym, jak bardzo osobiste one są, wraz z rozwinięciem o własne przemyślenia i zwrocie z prośbą o dbanie o bliskich. Wszystkie te elementy mogą być czymś, co może zniechęcić do produkcji. Nie jest więc to jednak gra dla każdego i nie sądzę, by taki był jej zamysł. Same gry które ją zainspirowały również do takich nie należą. Czy jest to jednak doświadczenie które bym polecił gdyby ktoś nie był odstraszony jej problemami? Zdecydowanie tak – taką ocenę wystawiam przy samej recenzji. Dziękuję również pewnemu fanu Lary Croft za polecenie mi tej gry podczas rozgrywki Webfishing – raczej sam bym tej gry nie odkrył na własną rękę.