EA'in sadece çok oyunculu ve para odaklı projelere sıkışıp kalmadığını, aslında hala ne kadar güçlü hikayeli oyunlar yapabildiğini ve yapabileceğini hatırlatan bir yapım oldu Jedi: Fallen Order. Oyunu bitirdikten sonra bilgisayar başında düşündüğümde karşımızda kusursuz bir başyapıt olmadığını biliyorum ama oynadığım en iyi Star Wars deneyimi olduğu da bir gerçek. En başta şunu demek istiyorum oyunun grafikleri muazzam, tam bir görsel şölen. Grafikleri aşırı gerçekçi duruyor. Optimizasyonunda da bir sıkıntı görmedim Epic ayarlarda sorunsuz bir şekilde oynadım. Oyun Order 66’in üzerinden beş yıl geçmiş, umudun tükendiği o karanlık galakside geçiyor. Ana karakterimiz Cal Kestis, geçmişini gizlemeye çalışan, travmalı bir hurda işçisi. Star Wars yapımlarındaki Jedi'lara göre Cal tam tersi. Nasıl mı? Sıkça hata yapan, Güç ile bağı kopmuş ve tam potansiyeline ulaşamamış bir karakter olduğu için hikaye çok daha organik ve dost canlısı hissettiriyor. Öncelikle oyunun hikayesini gayet kaliteli ve sürükleyici buldum ve hikaye anlatımını da beğendim. Ara sahnelerde gerçekten çok hoşuma gitti özellikle o flashback anlarında. Sadece bununla da kalmıyor bence karakterlerin duyguları mimikleri güzel yansıtılmış ara sahnelerde. Seslendirme ve oyuncu kadrosunu da çok beğendim. EA ve Respawn işbirliği gerçekten güzel olmuş güzel bir oyun yapmışlar helal olsun tek sıkıntı Türkçe dil desteği yok ama olsun ben anlayabildim o yüzden pek sıkıntı olmadı. Oyunun hikaye anlatımındaki en can alıcı noktalardan biri Cal’ın geçmişiyle yüzleştiği flashback sahneleri. Karakterimizin çocukluğuna döndüğümüz, eski ustası Jaro Tapal ile Padawanlık eğitimini aldığımız o anlar sadece duygusal birer sinematik değil, oyunun gelişim mekaniğinin de merkezi. Cal, geçmişindeki o travmatik katliam gecesiyle yüzleştikçe ve bastırdığı anılarını hatırladıkça, Güç ile olan kopuk bağını yeniden kuruyor. İşte bu eğitim sahnelerinin hemen ardından Cal'ın zihninde unuttuğu o temel Güç ve Jedi yeteneklerini (itme, çekme, duvarda koşma, çift zıplama gibi) açarak oynanışa dahil oluyor üstüne meditasyon noktalarındaki yetenek ağacına da yeni yetenekler ekliyor. Bu uyanış, meditasyon noktalarında karşımıza çıkan yetenek ağacını da doğrudan besliyor. Sadece düz istatistik artırmak yerine ışın kılıcınıza yeni saldırı kombinasyonları ve Güç yeteneklerini kuvvetlendiren işlevsel hareketler sunan bu ağaç, hikayedeki o hatırlama anlarıyla paralel olarak genişliyor. Böylece her yeni flashback sonrasında hem yeni bir Güç mekaniği kazanıyorsunuz hem de yetenek ağacında o mekaniği geliştirecek yepyeni dallar açılıyor; bu da karakterin gelişimini muazzam bir şekilde doğal hissettiriyor. Yanımızdaki ekip başta klişe gelse de zamanla altları güzel doluyor ama oyunun gizli yıldızı kesinlikle o sevimli minik droid BD-1 olmuş. Omzumuzdaki o minik can yoldaşının mırıldanmaları ve mimikleri, oyuna inanılmaz bir sıcaklık ve tatlılık katmış. Atmosfer konusunda da harika bir iş çıkarmışlar; İmparatorluk terörünü ve kadim tapınakların gizemini iliklerinize kadar hissederken o buram buram Star Wars kokan müziklerle atmosfere tamamen kapılıyorsunuz. İşin oynanış kısmına geldiğimizde Fallen Order tam bir mekanik çorbası gibi. Geliştiriciler Uncharted’ın tırmanma dinamiklerini almış, içine Tomb Raider bulmacası atmış, dövüş sistemini de Sekiro gibi diğer Souls oyunlarından aşırıp Star Wars'la karıştırmışlar. Bu yüzden oyunun dövüş sistemini gayet beğendim güzel bir iş yapmışlar. Burada öyle tuşlara rastgele basıp önünüze geleni doğrama mantığı kesinlikle sökmüyor. Düşmanların bir duruş yani stance barı var ve doğru zamanda o "parry" sesini duyup savuşturma yapmazsanız en basit Stormtrooper bile sizin canınızı okuyabiliyor. İşte tam bu noktada o muazzam ışın kılıcı hissiyatı ve vuruş hissiyatı devreye giriyor. Silahı her savurduğunuzda, düşmanın zırhına veya kalkanına her çarptığınızda o tok, ağırlığı olan geri bildirimi sonuna kadar alıyorsunuz. Hele o ışın kılıcı sesleri... Kılıcı ilk açtığınızda çıkan o meşhur "vınn" sesi, havadaki salınımları ve düşman mermilerini ve saldırılarını kılıçla tam zamanında geri yansıtmanın, savuşturmanın çıkardığı o tiz cızırtılar kulakların pasını siliyor. Hikayeyle birlikte açtığınız o itme, çekme ve zamanı yavaşlatma gibi Güç yetenekleri dövüşe entegre olduğunda ise oyun akıyorrrr. Güç yetenekleriyle ve ışın kılıcıyla birlikte yapılacak (veya tek tek fark etmez) komboları tamamen sizin yaratıcılığınıza bırakmışlar. Fakat dövüş mekaniklerindeki o güzelliğe rağmen insanı fena halde gıcık eden bir detay var. Işın kılıcıyla adam kesiyoruz ama uzuvlar kopmuyor! Yaş sınırı takıntısı yüzünden koskoca ışın kılıcı düşmanların içinden floresan lamba gibi geçip gidiyor, insansı düşmanlarda parçalanma efektini tamamen kısmışlar (hikayede bir sahne var ama spoiler vermek istemediğim için yazmıyorum). Sadece bazı yaratıkları ve droidleri kesebiliyoruz ki bu durum o ölümcül silahın inandırıcılığına ve dövüşün o vahşi ağırlığına ciddi darbe vuruyor. Mantis adlı gemimizle kokpite geçip gezegenler arası hiperuzay atlaması yapma hissiyatı üstüne gezegene yakınlaşırken uzay boşluğundaki görüntüsü tam bir sinematik şölen. Bu seyahat arasında kokpitteki sohbetlerde gayet dinlemesi zevkli. Mantis gemisindeki Holotable'da çok hoşuma gitti gezegenleri gösteriyor bu çok hoşuma gitti ve gezegenin yüzde kaçını keşfettiğiniz, bulduğunuz sandık ve sırlarda yazıyor, bu özellik de gayet ince olmuş. Keşfettiğimiz Bogano'nun huzurlu yeşilliği, işgal altındaki Zeffo'nun labirent gibi devasa buz mağaraları, Dathomir'in lanetli ve boğucu kırmızı havası ile Kashyyyk'in o uçsuz bucaksız devasa ormanları görsel olarak tek kelimeyle büyüleyici. Oyun tam bir Metroidvania olduğu için bir gezegende kilitli olan yolları, hikaye gereği çocukluk anılarını tazeleyip yeni yetenekler öğrendikçe geri dönerek açıyorsunuz. Keşif hissi benim için oyun boyunca keyifli olsa da o üç boyutlu holomap'i anlamak kelimenin tam anlamıyla bir işkence. Üstelik oyunda fast travel. Haritanın öbür ucundaki bir tapınakta işiniz bittiğinde gemiye dönmek için o koca haritayı 20 dakika boyunca aynı düşmanları tekrar keserek tersten yürümek zorundasınız; bu durum bir yerden sonra insanı gerçekten gıcık edebiliyor. Yine de Star Wars Jedi: Fallen Order, uzuvları kopmayan ışın kılıcı animasyonlarına ve o bitmek bilmeyen yürüme işkencesine rağmen son yıllarda yapılmış en eli yüzü düzgün Star Wars oyunu. Kusursuz değil belki ama geçmişi kurcalayan o sinematik sahneler, hikayeyle iç içe büyüyen o şahane Güç dinamikleri ve sizi sürüklediği o epik final tüm o eziyeti unutturmaya yetiyor. Eğer evreni biraz bile seviyorsanız kesinlikle kaçırılmaması gereken bir deneyimdir. Puanım 9/10'dur.
O Final Boss Fight var ya onu kesicem diye canım çıktı 221 dakikada anca kestim ama bu süre boyunca hiç sıkılmadım tam tersine aşırı zevk aldım.
