Resident Evil 4 (2005)... Bazı oyunlar vardır, çıktığı dönemde başarılı olur ve zamanla unutulur. Bazı oyunlar ise yıllar geçmesine rağmen hâlâ oynandığında aynı heyecanı verir. Resident Evil 4 kesinlikle ikinci gruba giriyor.
2005 yılında çıktığında Resident Evil serisinin oynanış anlayışını tamamen farklı bir noktaya taşıyan bu oyun, bugün geriye dönüp bakıldığında sadece başarılı bir Resident Evil oyunu değil, kendi döneminin oyun dünyasına ciddi anlamda damga vurmuş bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. Kamera açısı, nişan alma sistemi, bölüm tasarımı, düşman çeşitliliği ve aksiyon-korku dengesi bugün bile oldukça keyifli.
Leon S. Kennedy'nin Raccoon City olaylarından yıllar sonra Ashley Graham'ı kurtarmak için İspanya'nın kırsal bölgelerine gönderilmesiyle başlayan hikâye, daha ilk dakikalardan itibaren oyuncuyu içine çekmeyi başarıyor. Köy atmosferi özellikle unutulmaz. Sisli yollar, terk edilmiş evler, düşmanların konuşmaları, kilise çanları ve nereden ne çıkacağını tam olarak bilemediğiniz o gergin atmosfer oyunun en güçlü taraflarından.
Resident Evil 4'ün bence en başarılı olduğu noktalardan biri, korku ile aksiyonu dengeli şekilde bir araya getirmesi. Bir tarafta cephanenizi dikkatli kullanmanız gereken bölümler ve karanlık mekânlar varken, diğer tarafta sizi onlarca düşmanın içine atan son derece tempolu çatışmalar bulunuyor. Oyun hiçbir zaman uzun süre aynı tempoda kalmıyor. Bir bölümde gerilirken diğer bölümde tamamen aksiyonun içine giriyorsunuz.
Leon karakterinin kendine özgü tavrı da oyuna ayrı bir karakter kazandırıyor. Özellikle diyaloglar, karakterlerin birbirleriyle olan etkileşimleri ve Leon'un bazı anlarda yaptığı espriler oyunun ciddi atmosferini zaman zaman kırarak Resident Evil 4'ün kendine has mizah anlayışını oluşturuyor.
Düşman tasarımları da hâlâ akılda kalıcı. Ganado'lar, Dr. Salvador, El Gigante, Garrador, Regenerador ve daha birçok düşman, oyunun farklı bölümlerini birbirinden ayırıyor. Özellikle Regenerador karşılaşmaları benim için oyunun en gerilimli anlarından biri. O ses efektini duyduğunuz anda neyle karşılaşacağınızı bilmek bile yeterince rahatsız edici.
Boss savaşları ise ayrı bir konu. Oyunun ilerleyişi boyunca karşılaştığınız boss'ların çoğu birbirinden farklı mekaniklere sahip. Bu da sadece silah gücünüzü artırmak yerine çevreyi kullanmanızı ve savaşların mekaniklerini öğrenmenizi gerektiriyor.
Bir de Merchant var tabii. “What are ya buyin'?” cümlesini Resident Evil oynayan herkesin hafızasına kazımış olması boşuna değil. Silah satın almak, ekipman geliştirmek, hazine satmak ve envanteri düzenlemek oyunun ilerleyişinin önemli bir parçası. Özellikle hangi silahı geliştireceğinize karar vermek bile oyuna ayrı bir strateji katıyor.
Envanter sistemi de dönemine göre oldukça başarılı. Attache Case içerisinde mühimmat, silahlar, iyileştirici eşyalar ve hazineleri düzenlemek zaman zaman küçük bir bulmaca gibi hissettiriyor. Hazineleri birleştirip daha değerli hale getirmek ve Merchant'a satarak yeni ekipmanlar almak güzel bir ilerleme döngüsü oluşturuyor.
Oyunun bölüm tasarımı da hâlâ güçlü. Köy, kale ve ada bölümlerinin birbirinden farklı atmosferlere sahip olması oyunun monotonlaşmasını engelliyor. Her bölgenin kendi düşmanları, mekanikleri ve unutulmaz anları var. Özellikle kalenin atmosferi ve sonlara doğru adada yaşanan olaylar, oyunun temposunu sürekli canlı tutuyor.
Ashley Graham konusunda ise ne düşünürseniz düşünün, karakterin oyunun içerisinde önemli bir oynanış mekaniği oluşturduğu kesin. Onu korumak, belirli bölümlerde beraber hareket etmek ve düşmanlardan uzak tutmak bazı anlarda oyuna ekstra gerilim katıyor. “LEON! HELP!” sesini duymak ise Resident Evil 4 oynayan herkesin ortak hafızasında yer etmiş olabilir. 😄
Bonus içerikler de oyunun tekrar oynanabilirliğini ciddi şekilde artırıyor. Hikâyeyi tamamladıktan sonra açılan ekstra içerikler, farklı oyun modları ve özellikle Separate Ways gibi içerikler Resident Evil 4'ün tek seferlik bir oyun olmasını engelliyor.
Grafikler bugün elbette 2005 yılında çıkmış bir oyun olduğunu belli ediyor. Ancak sanat tasarımı ve atmosfer hâlâ güçlü. Karakter animasyonları, çevre tasarımları, ışıklandırma ve özellikle mekânların birbirinden farklı olması oyunun yaşını bir nebze olsun unutturuyor.
Ve en önemlisi: Oynanış.
Resident Evil 4'ün yıllar sonra bile oynanabilir kalmasının temel sebebi bence bu. Kontrolleri öğrenmek kolay, ustalaşması ise zaman alıyor. Düşmanların zayıf noktalarını öğrenmek, doğru silahı doğru zamanda kullanmak, cephaneyi yönetmek ve saldırı ile savunma arasında doğru dengeyi kurmak oyunu hâlâ eğlenceli tutuyor.
2005 yılında çıkmış olmasına rağmen bugün Steam'de açıp saatlerce oynayabiliyorsanız, bunun sebebi yalnızca nostalji değil. Oyunun temel tasarımının gerçekten sağlam olması.
Resident Evil 4 benim için sadece eski bir Resident Evil oyunu değil. Serinin yönünü değiştiren, Leon S. Kennedy'yi unutulmaz karakterlerden biri haline getiren, Merchant'ıyla, Ganado'larıyla, köyüyle, kalesiyle, Regenerador'larıyla ve unutulmaz replikleriyle kendi döneminin ötesine geçmiş bir oyun.
2005'te çıktığı hâlde bugün bile açıp oynadığımda “bu oyun neden hâlâ bu kadar eğlenceli?” dedirten yapımlardan.
Eğer Resident Evil serisini seviyorsanız veya klasikleşmiş oyunları deneyimlemek istiyorsanız Resident Evil 4 (2005) kesinlikle listenizde olması gereken oyunlardan.
10/10 nostalji, atmosfer ve oynanış.
