[b]W miękkiej oprawie[/b]
Paperback, to sztywna historia w formie horrorowego symulatora bibliotekarza. Fani gatunku raczej nic tu nie znajdą, fani komplementarnych dzieł, tj. połączenia autentycznych postaci, wciągającej historii, odpowiedniej oprawy i dopasowanego miejsca akcji raczej też będą zawiedzeni - ja jestem.
[b]jaki piękny jest ten świat - tylko czarne[/b]
To jest okropne! Gra jest ciemna, czarna, nieprzenikniona. Jak to możliwe, skoro w budynku biblioteki świecą się wszystkie dostępne światła? Nie chcę krytykować stricte sposobu implementacji, ale efekt, gdy stojąc krok przed sufitowym źródłem światła widać wszystko (niby półmrok) a stojąc krok za, nie widać kompletnie nic, mówi sam za siebie. Coś jest nie tak, prawda? Co więcej pierwsze kilkanaście minut walczyłem z opcjami żeby cokolwiek w tym względzie zmienić, i co? Nic, żadnej zmiany nie zauważyłem. A nie, przepraszam! Po tych zmianach grę wywaliło do pulpitu :|
Nawet rzucając światło na otaczające Nas obiekty, te nie prezentują jakiegoś wysokiego standardu. Przenoszone przedmioty, które choćby ze względu Naszej interakcji z nimi mogły by, to też nie zachwycają szczegółowością. Jest przeciętnie a w kilku miejscach zauważyłem też nieuzasadnione rozmycie i niewidzialne ściany :/
[b]mam pustkę w głowie, zgubiłem znowu się[/b]
Jedną z kluczowych rzeczy, przy grach opartych o jakąś historię, czy wrzucających Nas w pewną postać i sytuację, jest wstęp. Z opisu gry na karcie Steam możemy się dowiedzieć całkiem sporo. Stąd też, strasznie dziwnie się poczułem, gdy po rozpoczęciu gry, pojawiłem się stojąc przed dystrybutorem wody i ni z gruszki ni z pietruszki moja postać stwierdza, że chce sobie zrobić kawę. Czemu? Czy to takie trudne wprowadzić Gracza w świat gry? Nawet zwykły opis byłby jakkolwiek lepszy niż nic! Przez to nie wiemy kim jesteśmy, nie wiemy po co tu jesteśmy i gdzie właściwie jesteśmy, wszystko musimy wyłapywać ze środowiska i "rozmów".
[b]powiedzieć coś bym chciał[/b]
Kolejny strzał w stopę, to rozmowy a w zasadzie, jednostronne monologi i wewnętrzne przemyślenia. Nie wiem jak to jest, ale dlaczego, skoro mamy z góry narzuconą postać, to wszystkie kwestie są czytane poza "naszymi"? Rozmowy telefoniczne to słowotoki, na które bohater reaguje rozglądając się niczym strażnik przyjmujący jakiś rozkaz. Zadania które "nasza" postać narzuca, również emanują jakąś niezrozumiałą uległością. Totalnie trudno się tu w cokolwiek wczuć, a to dopiero przedstawienie pionka i planszy!
[b]nie mogę zrobić nic, sterowany jestem wciąż[/b]
Każdy element tej gry jest ustawiony w bardzo sztywny ciąg zdarzeń. Tu nie mamy zadań w swobodnie mijającym okresie czasu, stąd pytanie "co i kiedy?" zmienia się na "co po czym?". Gdy to zauważymy podczas rozgrywki, to tracimy jakąkolwiek łączność z budowanym klimatem. I nie powiem, zadanka typu odkładanie książek czy zamiatanie, mimo mało wyrafinowanej formy, są spoko. Wielka szkoda, że właśnie w taki sposób to zostało rozwiązane, bo potencjał widzę dużo większy (szczerze liczyłem na pewne zdarzenia, które ostatecznie się nie wydarzyły). A to jak potraktowano pewne odłożone czy przerwane zadanie, również uważam za duży błąd!
[b]jestem już zmęczony, to nie był dobry dzień[/b]
Muszę przyznać, że odpuścić miałem już po pierwszych minutach gdy nie mogłem przeboleć tej "ciemnicy". Ale że z natury raczej nie odpuszczam tak łatwo to podjąłem tę rękawicę. Mimo wszystko starałem się i nawet dałem się, ponieść historii, która co i rusz wybijała mnie z rytmu swoją na sztywno skleconą hierarchią działań. Mimo tego, do rozwidlenia (do momentu podjęcia decyzji) nawet nawet skłaniałbym się ku pozytywnej Steamowej przeciętności. Bo próbuje budować napięcie w sposób subtelny i narastający. No ale ten moment, w którym serce powinno stanąć nam w gardle nie nadchodzi, bo raz, że jest poprzedzony anonsem, dwa, fatalnym projektem i pomysłem.
