Nigdy żadna gra nie spolaryzowała moich opinii tak natychmiast i tak dogłębnie.
„One Manga Day” to powieść wizualna z zielonym światłem o perypetiach związanych ze skanlowaniem (rozrywaniem i tłumaczeniem) mangi. Sposób, w jaki gra podchodzi do tego zagadnienia, jest jednak bardziej „naśladownictwem” zespołów skanlacyjnych, niż próbą systematyzacji poszczególnych kroków, co jest zrozumiałe ze względu na ograniczony zakres, jaki oferują silniki takie jak Ren'Py.
Trudniej jednak wybaczyć ironię, jaką jest fatalne tłumaczenie. Wygląda na to, że tytuł otrzymał tłumaczenie i trzy podejścia od osoby nieznającej języka angielskiego, która następnie zleciła korektę komuś, kto nie zna języka rosyjskiego, przez co przeoczył drobne osobliwości związane z jak najdokładniejszym tłumaczeniem. W dialogach, które nie zawierają przekleństw ani niczego, co sugerowałoby taką potrzebę, pojawiają się dźwięki cenzury.
Dialogi między postaciami cierpią na tym najbardziej, ponieważ zawierają momenty autentycznego, szczerego humoru, które gubią się w morzu kliszowych motywów anime. Chwile naprawdę zabawnych podstępów i podstępów są rozsiane po całej grze, która ostatecznie zmusza gracza do postrzegania jej jako bezproblemowego zarabiania na łatwych żartach i typowej seksualizacji kobiet. A kiedy mówię „klisza”, mam na myśli mnóstwo klisz, z takimi banalnymi dialogami jak „To nie jest takie proste, jak myślisz!”, odnoszącymi się do jednej z wielu dostępnych prac, lub po wybraniu opcji i usłyszeniu, że postać dosłownie mówi „To nie ma znaczenia”. Co jest dziwne, biorąc pod uwagę, że przedstawienie tłumaczenia mangi w grze jest w rzeczywistości dość dokładne.
Na początku gra pozwala rozmawiać z różnymi „nauczycielami” (tak naprawdę po prostu innymi osobami w grupie, które wykonują różne prace, np. skanowanie, tłumaczenie, skład tekstu itp.) i decydować, którą pracę chcesz wykonywać samodzielnie. To pierwszy poważny błąd w tytule – zakłada on, że za pierwszym razem będziesz wiedział, jakie doświadczenie będzie potrzebne do wykonania danej pracy. W typowym stylu powieści wizualnej najpierw poznasz złe zakończenie, a potem będziesz miał dostęp do informacji, które pozwolą ci obrać ścieżkę, którą naprawdę jesteś zainteresowany za drugim razem – czego możesz nie zrobić, ponieważ gra protekcjonalnie zachęca cię po skończeniu gry, abyś zobaczył, co ma do zaoferowania. Powiem ci coś: „One Manga Day”, gdybym chciał grać dalej, zrobiłbym to sam; twoje żałosne usprawiedliwienie, by zobaczyć inne zakończenia, wydaje się raczej desperackie niż atutowe.
Po czterokrotnym restarcie gry i w końcu zdobyciu pracy w zespole (co na dłuższą metę nie ma żadnego wpływu), rozpoczyna się właściwa „gra”, jednak waham się nazwać długość tej historii „grą”. Wybory w „One Manga Day” są bardzo mdłe i płytkie, a większość z nich sprowadza się do pytania: „Którą jedną kwestię dialogową chcielibyście zobaczyć inaczej?”, a reszta ważnych wyborów sprowadza się do tego, czy dostaniecie improwizowane Złe Zakończenie, czy jedno z dwóch Dobrych Zakończeń. Przekonacie się, że różne postacie (które, nawiasem mówiąc, mają najbardziej absurdalne imiona w historii – jaki rodzic nadaje swojej córeczce imię „Laiby”, „Lin” czy „Lap”????) to w zasadzie najbardziej prymitywne stereotypy, jakie można zobaczyć w pierwszym anime Babby'ego – jest około 3 tsundere, komputerowy geek, creeper-nerd (który, nawiasem mówiąc, zasługuje na wzmiankę, że jest autorską inspiracją twórców) i wszyscy są dość podatni na przemoc (zazwyczaj ze strony nerda) jako natychmiastowe rozwiązanie.
Członkowie zespołu wydają się mieć problemy z podstawowymi funkcjami swoich obowiązków. Na przykład, tłumacz najwyraźniej nie ma pojęcia, czym jest esperanto (również według gry, „Ne, ne” jest teraz frazą esperanto) i nie wie, jaką funkcję pełni Lorem Ipsum, mimo że gra wykorzystuje go w kilku miejscach, na przykład w celach – przegapili darmową okazję, by przynajmniej czegoś cię nauczyć, ale całkowicie ją przegapili. Kiedy po raz pierwszy spotykasz sprzątacza, narzeka na FreeBSD i serwery, żebyś wiedział, że to on jest „mądry”. Nie wpływa to w żaden sposób na jego „fabułę” ani „wątek fabularny”, dosłownie mówi niemal wyłącznie komputerowym jive i to stanowi całą jego postać. Nawiasem mówiąc, uważam, że warto raz jeszcze zauważyć, że scena wprowadzająca tę postać jest dobitnym dowodem na to, że zasoby pierwszego planu i tła wyglądają absolutnie okropnie nałożone na siebie – ta gra została ewidentnie stworzona z gotowych zasobów, co samo w sobie nie byłoby złe, ale w najlepszym razie jest to chaotycznie zmontowane. Wydaje się, że nie ma tu żadnego uwzględnienia kierunku artystycznego, a skoro gra jest oparta na tekście, prawdopodobnie powinieneś spróbować wcisnąć w nią KAŻDY możliwy smaczek.
Muzyka jest funkcjonalna i brzmi przyzwoicie – nigdy nie działała mi na nerwy w żaden poważny sposób, a kilka utworów naprawdę mi się podobało. Szkoda więc, że wszystkie są używane w najbardziej banalnych scenach. Jest też fajny mały utwór (używam słowa „fajny”).
