Trochę się zawiodłem.... Bardziej przez swoje oczekiwania niż jakość gry, bo nasłuchałem się masy zachwytów, a to jest po prostu bardzo w porządku produkcja.
Mouthwashing można określić mianem symulatora chodzenia. Rozgrywka polega głównie na eksplorowaniu statku transportowego Tulpar, który po tajemniczej katastrofie dryfuje w przestrzeni kosmicznej, oraz na rozmowach z członkami załogi. Historia jest liniowa, ale opowiadana nielinearnie – narracja przeskakuje między wydarzeniami sprzed katastrofa jak i po niej. Przejścia między wydarzeniami wyznaczane są przez zakłócenia, które wyglądają tak, jakby gra się zacinała albo psuła.
Problem jest taki, że fabuła tej produkcji średnio mnie zaangażowała. Podoba mi się absurdalny humor, dziwne i czasem niezręczne dialogi oraz proste mechaniki, które wspierają opowieść.
Oprawa audiowizualna również jest bardzo oryginalna i świetnie pasuje do horrorowego klimatu. Doceniam sposób, w jaki gra operuje dźwiękiem. Z racji tego, że tytuł jest oszczędny w animacjach (postacie jedynie coś bełkoczą, nie poruszają ustami, a my widzimy tylko napisy), wiele rzeczy rozgrywa się poza ekranem. Same odgłosy wystarczą jednak, aby gracz dopowiedział sobie resztę.
Sporo jest tu również onirycznych scen: ogromne przepaście, spacerowanie po morzu krwi, z którego wyłaniają się drabiny, czy pościg na cmentarzu skąpanym we mgle. Może to być konfundujące, zwłaszcza że historia przeskakuje między różnymi wydarzeniami. Twórcy chcieli jednak zaserwować mocny horror psychologiczny i w jakimś stopniu im się to udało. Gra porusza ciężkie tematy i nie podaje nam rozwiązań na tacy – sami musimy połączyć kropki, aby zrozumieć zachowania bohaterów.
Generalnie nie jest to zła produkcja. Twórcy chcieli opowiedzieć konkretną historię dostępnymi środkami i osiągnęli zamierzony efekt. To na pewno nietypowy tytuł, który potrafi jednocześnie poruszyć i obrzydzić.
Myślę, że to tytuł dla konkretnego typu odbiorcy.
Więcej recenzji na moim instagramie - adasaleks
