Mars Underground

Tą grę jest trudno zrecenzować, bez zdradzania czegokolwiek, ale spróbuję. Mars Underground jest oryginalną pixelartową przygodówką point and click. Przyjmujemy rolę chłopca, który idzie pierwszy dzień do nowej szkoły. Matka przypomina nam również na początku dnia byśmy poszli na spotkanie z naszym psychiatrą, dr. Kronusem. Zaczynamy grę w nieznanym mieście, nie znamy w nim nikogo prócz swojej siostry i matki z którymi mieszkamy. Wokół nas dzieją się dziwne rzeczy, a najdziwniejszą, przynajmniej na początku jest to, że nasz dzień po zakończeniu rozgrywamy ponownie. Mówiąc w kategorii mechanik jest to gra o znajdowaniu zakończeń. całkiem podobna do House, nieco mniej do Minita i Reventure. Bardzo dużo w niej nie wiemy, ale robimy wszystko by się dowiedzieć. Cała gra jest jedną wielką zagadką. Usiłujemy wykonać mniejsze questy (zdobywanie przedmiotów) by osiągnąć zakończenia. Uzyskanie jakiegoś zakończenia podnosi nasze szanse w następnych pętlach czasowych dnia w którym utkwiliśmy. Z tego powodu czytanie solucji do tej gry niszczy naszą zabawę. W warstwie filozoficznej wydaje się być dziełem dotyczącym tematów egzystencjalnych. Z powodu pierwszego zdania tej recenzji nie mogę jednak tej myśli rozwinąć. Zalety: - postacie główne są świetnie scharakteryzowane, zarówno poprzez dialogi jak i poprzez wizualne przedstawienie środowiska w którym żyją - wiele mniejszych celów jest do osiągnięcia różnymi drogami (nie dotyczy to wszystkich questów, ale jest to miła niespodzianka, bo odmienne sposoby dotarcia do celu dają szanse większej ilości graczy). - w miarę naszych metapostępów możemy szybciej zyskiwać (dzień w którym żyjemy jest zawsze taki sam, jak przenosimy wiedzę o nim do nowego początku tego samego dnia, to potrafimy znaleźć bardziej optymalne sposoby by osiągać niektóre rzeczy. - możemy łatwo sterować czasem w trakcie dnia, dzięki temu pętle nie są tak uciążliwe - gra zawiera wbudowany system podpowiedzi. Zarówno pozafabularny (gdy gra śledzi nasze postępy i "widzi" że kręcimy się w kółko (ten system jest opcjonalny)), oraz wbudowany w fabułę, gdzie podpowiedzi są nie wprost. - w grze jest dużo świetnych tekstów i humoru (chociaż nie wszystko przypadło mi do gustu) - za spostrzegawczość, grający jest nagradzany. Niektóre questy mają bardzo subtelne wskazówki a są i takie, które nie mają ich wcale. Wady - robienie ciągle tej samej pętli może być nużące, zwłaszcza jeśli staniemy w miejscu - ponieważ jest tyle niewiadomych i mnóstwo danych wizualnych łatwo zgubić się w próbach rozwikłania czegoś w grze, co żadnego rozwikłania nie wymaga. - niektóre mechaniki w grze są eksploatowane do bólu. Mam pewne podejrzenie że jest to zrobione specjalnie z uwagi na filozoficzny podtekst całej gry (takie powiedziałbym pastwienie się nad grającym, które wydaje się być charakterystycznym humorem w tej grze). Przejawia się to tym, że ciągle wykonujemy te same akcje na różnych postaciach by uzyskać postęp w rozgrywce. Cechy szczególne (nie mogę nazwać ich wadami albo zaletami): - wnioski płynące z zakończenia rozgrywki nie są raczej budujące dla grającego Świetna gra, ale może nie być taka dla wszystkich. Polecam raczej uparciuchom i dociekliwym. Dla pozostałych konieczność wykonywania ciągle tych samych rzeczy może być zbyt frustrująca.