Seriyle ilk kez Mankind Divided(MD) oynarken tanışmıştım ve o oyunu her hatırladığımda direkt olarak midem bulanıyor. Bu sebeple Deus Ex serisinin olayını asla anlayamamıştım. Tabii ki MD'ın serideki en kötü oyun olduğunu biliyordum ancak kötüsü bu kadar kötüyse iyisi ne kadar iyi olabilir ki diye düşünüyordum. Ancak bu oyunu oynadıktan sonra bir tık haklarını yediğimi anladım.
Oynanışı çoğu bölüme bir çok farklı yönden yaklaşmanıza izin veriyor. Bazı yerleri diyalogla geçebiliyor, bazılarında hacking yapıyor, bazılarında hackleyemediğiniz bilgisayarların şifresini arıyor, bazılarında açtığınız skillerden yararlanarak alternatif yollar bulabiliyor, bazılarında ise dümdüz önünüze çıkan herkesi döverek ilerleyebiliyorsunuz. Yalnız her bölümde her yetenek işinize yaramıyor, dolayısıyla tamamen hacking yaparak ilerleyeceğim tarzında bir kafa yapısı kurtarmaz. Oyun saf bir rpg değil. Ancak bundan çok da rahatsız olmadım. Bu, beni yeni şeyler denemeye itti ve her bölümde zaten tecrübeli olduğum bir yöntemi tekrarlamaktan alıkoydu. Ayrıca her oyuncunun oynayış tarzını bir miktar kesiştirmek, Jensen için canon bir kişilik oluşturmakta yardımcı oluyor bence. Ama ne kadar her yetenek her yerde işlemese de bir koridoru geçmek için en azından 3-4 farklı yolunuz oluyor diyebilirim.
Oynanışın bazı kısımlarını hiç tatmadım ve bu bir miktar benim suçumdu. Oyunda bir sürü silah var ve bunların modifikasyon sistemleri var. Ayrıca bazı ofansif skiller ve mayın, bomba gibi teçhizatlar da mevcut. Ben bunların hiçbirini kullanmadım çünkü ilk oynayışımda direkt pasifist oynadım. O yüzden pasifist rotanın kısıtlı olmasından şikayetçiyim. İnsanları öldürmenin 48 farklı yolu var ancak öldürmemenin 2-3 yolu vardı sadece. Ya arkadan boğacaksınız ya da 2 tane bayıltan silahtan birini kullanacaksınız. O kadar. Buna rağmen pasifist rota, oyun tarafından çok ağır bir şekilde teşvik edilen bir rotaydı. Birilerini hayatta bırakmak inanılmaz derecede daha fazla xp veriyor, hikayede daha iyi sonuçlara yol açıyor ve bir de pasifist başarımı var. Dolayısıyla oyun beni oraya doğru itiyor gibi hissettim ve bana bu seçenek verilen çoğu oyunda da pasifist oynarım zaten. Lakin dediğim gibi bunun cezası, çoğu oyuncakla oynayamamak oldu. Ayrıca oyun boyu karıncanın kılına zarar vermeyip boss fightlarda adamları reçel yapma zorunluluğu da saçmaydı.
Hikayesi iyiydi. Çooooook derin ve etkileyici bir şey değildi ve bazen tahmin edilebilirdi ancak MD gibi bir fiyasko olmadığı da kesindi. Yalnız seçimlerinizin hikayeye çok bir etkisi olmadığını söyleyeyim. Sadece diyalogları etkiliyorlar ve toplasanız 2 seçim falan önemlimsi aslında. Yine de hikayeyle etkileşime geçme illüzyonunu satmakta başarılılar. Oynarken Jensen gibi hissediyordum ve 1-2 diyalogluk bir fark da olsa kimseyle aramı bozmak istemiyordum. Yine genel atmosfer de güzeldi. Bazen MD flashbackleri yaşayıp irkilsem de oyunun evreni bariz bir orijinalliğe sahip. Ve bunu daha iyi satacak türlü yan görevler de sunuyorlar. Bu görevler basit de olsalar ana hikaye süresince iyi bir dikkat dağıtıcı oluyorlar ve yan görev hikayelerini de yeterli buldum.
Son olarak oyunun yapay zekası absürt derecede iyi bir görüşe sahip. Ben onu görebiliyorsam o beni zaten görmüş oluyor. Hatta çoğu zaman ben onların varlığını bilmiyorken onlar beni görüyordu. Ayrıca görüş mesafeleri de çok uzak. Hiçbir oyunda kafamı siperden çıkarmaktan bu denli korkmamışımdır. Bu durum belki gerçekçi olabilir ama burada mı gerçekçi olasınız geldi cidden? Sürekli save reload yaparak oynamak zorunda kaldım. Bu sebeple oyun, kendini bir fps olarak oynatmamaya çalışıyor gibi hissettim. Çünkü siper sistemi, fps kamerasıyla çok kötü bir sinerjiye sahip. Eğer ki oyunun istediği tuşa tıklayıp third person kamerada duvara yapışırsanız siper sistemi iyi çalışıyor. Etrafı da third person kamerada olduğunuzdan rahatça görebiliyorsunuz. Ancak ben böyle oynamak istemiyordum. Sürekli fps kamerada olayım istiyordum. Sağ olsunlar, seçim sunmadılar. Bir de tutorial kısımları bir kadının sallana sallana mekanikleri anlattığı sinematiklerle verilmiş. O kısımlar da can sıkıcıydı. Ancak şikayetlerim bu kadar.
Özetle beğendim. Orijinal Deus Ex'i oynayanlar bu oyunu kötü görürken casual oyuncular ise anlam veremediğim derecede fazla beğenmişler. Ben biraz daha ılımlı bir görüşteyim ve ikisinin ortası gibi sanki. Ancak Deus Ex ip'sine olan merakımı körüklediği kesin. Orijinal Deus Ex'e de bir şans vermeye bu oyun ile ikna oldum ve belki Mankind Divided'a bile yeniden bakabilirim.
8/10
