
Winner of over 80 awards, CONTROL is a visually stunning third-person action-adventure that will keep you on the edge of your seat.
Most likely between $22.8M and $64.6M. How we estimate →
Checked against 8 developer-reported games
| Store | Price | Score | Revenue · chart |
|---|---|---|---|
| Steam | $39.99 | 87% | approximately $38M |
| GOG | $5.99 | 84% | #7 |
Matched by title. Prices and chart positions are each store's US storefront; Epic charts worldwide. * critic score.
Cheapest copy: ≈ $2.68 on GOG · Türkiye (−93%). Compare 30 prices in 15 markets →
Reviews
Themes across 2701 recent reviews and how positive each mention is. A keyword signal, not full sentiment analysis.
positive critical· bar length = how often the theme comes up
Reviews
This is a 10 hour long David Lynch film
This is the third time I'm playing this game, it feels that good to me. Remedy holds a very special place in my heart. I remember back in the day the first time I saw a friend of mine play Max Payne. For the first time in a video game it felt like I was watching a movie. From the slick graphic novel monologue, the haunting music and my god the beginning of the game, I was probably was too young to for that game, but it felt very uncomfortable. I never thought videogames can be for adults before that experience and I deep down knew I was probably playing a game I really should not have, but so glad I did. The combat was amazing, the story was so engaging and voice acting took the center stage for me, which before Max Payne felt like it was more of a supplement to the story than an actual highlight. From there onwards, it made me an instant Remedy fan. Leading up to Control, it was not in my radar despite being such a fan. The gameplay and little pieces I watched, did not convey the incredible game it turned out to be. On Control you play as Jesse who seeks to find her long lost brother which leads her to a very total ominous building in NYC. The building is supposedly where a shadowy government group called the Federal Bureau of Control (FBC) works. It felt all standard affair until things start happening, weird things. I started to read through the in-game documents to help me understand what was going on. You see, FBC is like a government branch like FBI where they deal with paranormal stuff from items called Altered Items to much more serious Altered World Events. A mundane item like a fridge can look normal, and yet you find an agent looked up inside a room with it and it had to be stared at all the time, if you don't, even blink once, that thing just makes you explode. Stuff like that is scattered through the building called The Oldest House. It is a Brutalist skyscraper which is ever shifting, almost like it is live, while housing some of the most dangerous items which can lead to catastrophe even if one of the items gets 'loose'. Because everything looks the same, it can sometimes be a bit difficult to know where you are and where you need to go, which some had issues with, but I honestly found that it plays to the narrative of the twists and turns you need to go through to reach your destination. Also guys it helps just looking at the signs on the world instead of just solely focusing the map But what about the game itself? Well this where it gets interesting, you see in order to be a Director in FBC, you need to be para-Utilitarian, have this innate ability to commune with certain class of Altered items, but even much powerful, called Objects of Power. Jesse is such a person. She grabs a weapon which switches for on will, be it like a pistol, shotgun, railgun. You start with basic shooting, as the game goes on you commune with objects of power and get more abilities, you progressively feel like a super hero. The way the game feels with shooting and combining with powers, it feels so good. The biggest strength of Control, like all Remedy games, is the world building. The universe feels lived in, but off. The best way I can sum up why I love Control so much is because it gives me the feeling of uncanny valley in a good way. Where everything should feel normal, but something is off which makes you question about everything in that moment. The best way I can sum up why I love Control so much is because it gives me the feeling of uncanny valley in a good way. Where everything should feel normal, but something is off which makes you question about everything in that moment. Remedy keeps defying expectation as the game goes on. There are some true WTF moments which are easily some of the highlights of the game. With Control: Resonant being more action rpg and melee focused, I can't wait what Remedy does next. 9/10 -> One of Remedy's best games
Control starts slow and early combat is not very engaging instead focusing on story and the Oldest House setting. However once you have your abilities and the areas start to open up the combat flow starts to come out and it is super fun. Just wish it got there sooner.
*ALAN WAKE FANS!! THIS IS A MUST-PLAY BEFORE ALAN WAKE 2!* My overall Rating: 72/100 (Details below) (other remedy games before it range 71-78) There's a lot of good things about control, and an equal amount of bad things. Before you buy here's the spark notes: 1. Gameplay 8/10: Decent gameplay loop, combat is fun and inventive, Atmosphere is awesome (not on Alan Wake's level, though.) 2. Story 4/10: Listen, this game is confusing. It does not spoon feed you the story at all, which in a way is good. But in hindsight, I was just confused the whole time, lol. Characters are pretty boring, aside from the main character. Dialogue is fine, nothing to write home about. Little-to-no emotional impact. 3. Graphics 7.5/10: Some really impressive stuff here. Art direction is amazing. Lighting is peak. Raytracing has lots of noise, can only be fixed with really high settings which are not playable even on a 9070xt. No mo-cap, the cutscenes are super stiff - very out of character for remedy games. 4. Sound 6/10: Soundtrack had one moment where I really thought it shined, other than that, I can't even remember if this game had music it was so bland. Sound effects are great, punchy. Voice acting is meh, other than the main character. 5. Level/World Design 8.2/10: This game has some really creative levels! Exploration is encouraged and rewarding. The environment is varied despite taking place in a office building. World building is out-of-the-park. HOWEVER, the navigation is genuinely the worst I've ever seen. Yes. there are signs to guide you. But, the map is one layer. ONE. There are several stories of a building LAYERED ON ONE MAP! Terrible. 6. Performance/Tech 9/10: Dude. The destructible environments is insane. Particle effects are so cool. And all of it is done without performance hits. FPS was stable with good frametimes. NO FSR! DLSS is present so you can use optiscaler. 7. Value 10/10: Almost 30 hours and currently game is on sale for 4 dollars. 8. Difficulty 8.3/10: You play as a bad-ass in this game. You can fly, use the force, freaking control minds! Yet, it's not too easy. It's just right. AI is fine, nothing to write home about, but not bad either. What is bad: The bosses. God awful. The AWE boss fight is one of my least favorite experiences in gaming. 9. Achievements 5/10: COLLECTIBLES SO MANY COLLECTIBLES. There are like, almost 10 achievements for just collecting things. Many of these are world building collectibles, and that is fine. Often I wanted to read them (Especially the Alan Wake stuff). What is terrible, other than the sheer amount of them, is that it is basically impossible to find a certain type of collectible (IYKYK) without a video guide. Seriously bad. Not to mention two genuinely notorious RNG based achievements that are pure misery. Otherwise, no NG+ required, and other achievements helped me experience the most I could out of the game. 10: Overall enjoyment 6/10: Listen, I originally played this so I would be better informed for Alan Wake 2. And, now I am. AWE DLC is really important for that. I enjoyed the heck out of certain moments of this game. The combat and destructible environment alone is reason to play this. But, there's alot I didn't like here. I didn't like the story. Achievements were rough at times. Overall not a very memorable experience that I likely won't ever come back to. But, not upset that I experienced it.
Итак, спустя столько лет народ в большинстве своем до сих пор не выкупает всей пространственной глубины сюжета и многослойности метанарратива, который здесь происходит. Поэтому, с вашего позволения, разрешите слегка и нежно проникнуть за вашу четвертую стену, избегая сюжетных спойлеров самой Control. Все же помнят, что в темных-темных недрах темного-темного измерения невероятное количество времени томится и сумасходительно страдает несчастный и крайне удрученный своим положением наш старый и всеми любимый писатель Алан Вейк, которого по приколу поэт Томас Зейн с легкого пера своей режиссерской руки, не поленившись скоропостижно после этого выпилить себя из реальности, назначил спасителем всего человечества и победителем адской всепоглощающей тьмы, алчущей ничего не подозревающей человеческой плоти? Ну так вот, в одной из очередных итераций своего творческого гения Алан не придумал ничего другого, как прописать в сюжет жития-бытия героиню-спасителя его творческой личности из глубокой черной башни, которой для становления себя понадобится пройти через потери, страдания, личностную травму и внезапно свалившееся бремя ответственности, дабы обрести в себе уверенность рулить технической базой, необходимой исключительно ради одной-единственной цели — послужить технологическим ключом, способным отворить темницу писателя и обуздать попутно вырвавшихся бабаек. Всё. Только ради этого и появился Фонд Борьбы с Контролем, организация, о которой никто не слышал, со штаб-квартирой, которую никто не видит, изучающая паранормальные предметы, объяснения механизма возникновения которых не может дать. Немного о Джесси и общих событиях Control. Джесси — параутилит, считай радиоприемник-полупроводник сверхъестественных сил, как и все игровые персонажи в произведениях Remedy. Люди в измерении Джесси и Алана вибрируют в одну сторону, но локальный злодеус злодей открывает портал в другое измерение, в котором все привыкли вибрировать в другую сторону, после чего люди начинают вибрировать не туда. Благо, в истории прописан чудодейственный камертон из машины, который настраивает законектившихся в юном возрасте параутилитов на нужную частоту, попутно подключая по Wi-Fi местные девайсы ничего не понимающих офисных работяг за простое спасибо. Получается, всю эту сюжетную мешанину из ретро утрированных вселенных SCP и Backrooms заварил стремительно съезжающий в подвале кукухой Алан Вейк? И да, и нет. События Control — это процесс затачивания ключа от клетки, который будут держать красивые чернокожие женские пальчики уже другой скандинавской героини, обладающей своими параулитарными детективными ништяками. Главный вопрос, как склеить весь этот коктель из разных непохожих историй и придать повествованию целостности, чтобы озеро Колдрон ее схавало и выкатило версию в релиз без должного тестирования. И правильный ответ — это Алекс Кейс, человек-клейстер. Алан Вейк пихает этого персонажа куда ни попадя, гоняя, убивая и воскрешая его и в хвост, и в гриву в своих произведениях, в попытке нащупать рабочую версию сценария. И всё бы ничего, вот только в нашем с вами «заправдашном» измерении существует своя рабочая версия Алекса Кейси по имени Сэм Лейк, по совместительству художественный руководитель и духовный отец студии разработчика видеоигр Remedy, который буквально играет лицом роль агента Алекса Кейси в ее играх. Резюмируя, по сути для многих ускользает осознание того, что Алан Вейк, сидя в своей мокрой и неютной норе, от отчаяния вполне мог превратить излюбленного им и проверенного временем персонажа для нашего с вами измерения в главу студии разработчика, которая и является ответственной за создание ныне комплексной сюжетной вселенной AW, Сontrol (и Quantum Break), переложив бремя ответственности за свое спасение на мускулистые жилистые пальцы жадных до контента игроков, которые, наблюдая за параутилитами-проводниками через экраны мониторов, словно сверхъестественные сущности, направляют и помогают героям преодолеть все тяготы, стоящие на пути к спасению нашего старого и всеми любимого писателя, ведь Полярис, которая наделяет Джесси силами и ведет к цели несмотря ни на что — [spoiler]это ты[/spoiler]
[h1] ВНУТРІШНІЙ ЗВІТ БЮРО[/h1] [h3]Об'єкт: Control Статус: СХВАЛЕНО ДЛЯ ПОДАЛЬШОГО ДОСЛІДЖЕННЯ[/h3] [b]Після численних [spoiler]випробувань[/spoiler] встановлено[/b], що [spoiler]Об'єкт «Control»[/spoiler] демонструє винятковий рівень аномальної якості. [spoiler]Старий Дім[/spoiler] успішно порушує звичні закони архітектури, здорового глузду та сприйняття реальності, викликаючи стійке бажання дослідити кожен [spoiler]коридор[/spoiler], навіть якщо він вирішить більше не існувати. [b]Директор [spoiler]Джессі Фейден[/spoiler] проявляє високий рівень стійкості[/b] до [spoiler]паранормальних явищ[/spoiler], а застосування Службової Зброї та телекинезу створює надзвичайно задовільний досвід нейтралізації Ворожої Сили. Кожен бій супроводжується контрольованим [spoiler]хаосом[/spoiler], який рекомендовано не стримувати. [b]Зафіксовано побічні ефекти:[/b] неконтрольоване читання всіх знайдених [spoiler]документів[/spoiler], захоплення атмосферою та бажання повернутися до [spoiler]Старого Дому[/spoiler] після завершення основної операції. [b]Висновок Бюро:[/b] Об'єкт Control становить аномально високий рівень художньої, сюжетної та [spoiler]ігрової цінності[/spoiler]. Рекомендується всім [spoiler]агентам[/spoiler], які не бояться незрозумілого, люблять дивну наукову фантастику та готові прийняти той факт, що не на всі [spoiler]питання[/spoiler] існують відповіді. [b]Рівень загрози:[/b] Низький. [b]Рівень захоплення:[/b] Критично високий. [b]Статус справи:[/b] НЕ ЗАКРИВАТИ. [hr][/hr] [b]МИ/РАДА СХВАЛЮЄМО ЦЕЙ ОБ'ЄКТ/ДОСВІД, БО CONTROL НЕ ПРОСТО ГРА/ВИПРОБУВАННЯ, А ПОДОРОЖ/ПРИЙНЯТТЯ, ДЕ ХАОС/ПОРЯДОК, ДИРЕКТОР/ГРАВЕЦЬ І СТАРИЙ ДІМ/ЖИВА СУТНІСТЬ СТАЮТЬ ЄДИНИМ ЦІЛИМ, ДО ЯКОГО ТИ ПОВЕРТАТИМЕШСЯ/БУДЕШ ПОКЛИКАНИЙ ЗНОВУ.[/b]
Игра по ощущениям вышла ну так себе, будем честны. Из плюсов отмечу лишь физику разрушения, как объекты и само окружение ломаются при взаимодействии с ними с помощью захвата или взрывая всё подряд. И на этом плюсы закончились.. Сюжет просто ни о чем, нифига не понятно в течении всей игры, что вообще происходит. Диалоги унылые, скипал уже на середине игры, читать записки коих тут набросали тонны на каждом шагу, мне впадлу, и как по мне это худший способ повествования. Боевка вышла фиговой, способностей мало, табельное оружие вроде и прикольное, шесть вариаций, много различных модификаций, но в основном бегал с вращением и пирс. Вращением добивал лоу хп бомжей после броска, пирсом сражался с боссами, урона много, плюс дали модификацию на мгновенный выстрел. Способностей крайне мало, бросок, щит и полёт, по сути всё.. а файты тут происходят каждую минуту, учитывая что приходится бегать туда сюда. Ну и лично от меня премия за самую ублюдскую и неудобную карту получает эта игра, настолько всратый и неудобный вид карты сделал настоящий мастер своего дела, по мазохизму разумеется, ибо одному только разрабу известно, по какому принципу делалась карта всех секторов в игре. Напоследок, с оптимизацией здесь явно какие-то проблемы, игра очень много жрет, видеокарта сильно греется и шумит, просадок хоть и не было, но я не заметил здесь чего-то прям выдающегося. Купил по солидной скидке 90%, видимо игра не оправдала у многих ожиданий. Мне не зашло, на последних минутах проходил ласт дополнение через силу, посредственный геймплей и особенно сюжет.
几年前刚出的时候我怎么就GET不到爽点呢,玩了两三个小时就弃了,现在重新拾起来才发现这游戏很赞,视觉方面太古屋美术氛围感拉满,TPS搭配异能系统打架真的很爽,就是容易迷路,要有一定的耐心,剧情方面本体还好,但是两个DLC在讲什么我是真的有点云里雾里。
[h1] HARCANMIŞ POTANSİYEL [/h1] Bu oyunu 2 defa oynamayı denedim birinde doku yüklenme hatasından dolayı birinde de ilk 1 saatte çok sıkıcı bulduğumdan dolayı bırakmıştım. Yeni oyunu da çıkmak üzereyken tekrardan deneyeyim belki hatalıyımdır dedim ve bu sefer oynadım, bitirdim hatta %100 başarım aldım. Ve yanılmışım, bu oyun sandığımdan da SIKICI. Öncelikle hikaye; Sam Lake abi yazmış da yazmış. Kötü yazmamış bu arada, güzel yazmış ama uzun yazmış. Yine de kendini merak ettiren şeyler var hikayede. Ama sorun hikayede değil, hikayenin anlatım şeklinde. Ben hayatımda bir hikayeyi daha sıkıcı anlatan bir oyun görmedim. Hikayeyi o kadar rezalet bir şekilde anlatıyor ki hikayesi ne kadar ilgi çekerse çeksin 3. diyalogdan sonra uyuklamaya başlıyorsunuz. Ne bir sinematik var ne başka bir şey. Etrafta toplanabilir zibilyon tane belge ve ses kaydı var ama ilk 3 belgeden sonra açıp da okumadım çünkü ÇOK SIKICIlardı. Yani elinde şöyle fantastik bir anomali hikayesi var, gizemlerin olayların ardı arkası gelmeyecek bir altyapıya sahipsin, hikayeyi şu şekil anlatıyorsun. O kadar yazık etmişler ki anlatamam. Mekaniklere gelirsek; oyunda toplam 4 mekanik var (kalkan denen işe yaramaz özelliği saymıyorum) Sırasıyla silah(lar)ınız, eşyaları tutup fırlatma yeteneğiniz, süzülme yeteneğiniz ve düşmanları kendi safınıza katma özelliğiniz. Silahlardan bahsedecek olursam farklı silah modlarınız var ve tek silahı onlara dönüştürerek kullanıyorsunuz, açıkçası pierce hariç gerisi çöp; hasarları yok denecek kadar az veya savaşlarda işe yaramayacak kadar kötüler. Eşyaları tutup fırlatma mekaniği ise oyunun %90'ı desem yalan olmaz. Oyundaki savaş döngünüz stamina bitene kadar eşya fırlat, stamina bitince ateş et, mermi bitince eşya fırlat; tüm oyun böyle geçiyor. Süzülme yeteneği gayet güzel ama neden en sonunda sınırsız uçabileceğimiz bir geliştirme vs. yok anlamadım, havadaki düşmanlarla süzülerek savaşırken asla göremeyeceğim altımdaki boşluğa düşerek kaç defa öldüm hatırlamıyorum. Kısacası belli bir süre sonra paşa paşa yere inmek zorundasınız. Düşmanları ele geçirme olayı da basit ama düşmanken aimbot'u varmış gibi davranan düşmanlar ben ele geçirince ahraz ve beyinsiz oluyor, klasik. Kalkan özelliği dediğim gibi çöp, hiçbir boka yaramıyor, yok kalkanla dash atmak yok kalkanı kapatınca fırlatmak falan bomboş. Kalkanı tasarlayan arkadaşa buradan selamlar.. Bölüm tasarımına ve genel oyun dizaynına gelecek olursak, oyunun ilk yarısı klasik bir third-person shooter oyunu gibi sade ve güzel akarken ikinci yarısı sanki control oynamıyorsunuz da World War Z oynuyorsunuz. İkinci yarısından sonra sadece akın akın düşman geliyor; 5 düşman görüyorsunuz öldürüyorsunuz ve yeni, canı daha yüksek, daha zorlayıcı, zırhlı 5 düşman daha spawn oluyor öldürüyorsunuz ve yine yeni, canı daha yüksek, daha zorlayıcı, zırhlı 5 düşman daha spawn oluyor öldürüyorsunuz ve yine ve yine ve yine aynısı. Bi noktadan sonra oyun o kadar kaotik olmaya başlıyor ki aynı anda max 2-3 düşmana saldırabileceğiniz oyunda sağdan soldan size saldıran 10'dan fazla düşmanın arasında kalıyorsunuz. Neden abicim neden böyle yaparsın ki? Aynı şey boss fightlar için de geçerli; bossların ilk aşaması bossu nasıl yenerim zayıf noktası nedir falan diye düşünüp gayet normal şekilde fightlıyorsunuz. Bossun ikinci aşamasında boss kuduruyor ve size saldıracak zaman bırakmıyor, sürekli normal düşmanlar spawn oluyor ve kudurmuş bossla uğraşırken beyninizin tam orta yerine roket/mermi yiyor, 1 can kalınca da bossa ölüyorsunuz. Bırak da bossla fightlayalım be abi. Genel bölüm dizaynı olarak da görsel olarak atmosfer olarak çok başarılı, objectiveler standart şeyler git, gel, öldür gibi. Bulmacalar oyunun ilk yarısı mantık çerçevesinde çözmesi eğlenceli bulmacalar ama oyunun ikinci yarısından sonra düşünerek asla ama asla bulamayacağınız, mantıkla uzaktan yakından alakası olmayan bir hale bürünüyor, çoğu saçmalık yani. Müzikler ve grafikler gayet iyi (kaplama hatası dışında) Ama bir noktadan sonra birbirini tekrar eden koridorlara dönüşüyor bazı yerler. Müzik demişken; Ahti isimli karakterin kulaklığıyla labirente girdiğimiz bir bölüm var, diyorum ki NEDEN TÜM OYUNU O BÖLÜM GİBİ YAPMADINIZ? O bölüm o kadar iyiydi ki, müzik olsun, uçan kaçan bölüm dizaynı olsun, akın akın gelmeyen sayısı belli olan düşmanları olsun; yemin ederim tadı damağımda kaldı. Bu oyunu 27 saat oynayacağıma o bölümü 27 saat oynamayı tercih ederdim. Kısacası; çok iyi bir oyun olacakken oyun yapmayı bilmeyen (ki öyle demek istemiyorum sonuçta Remedy Ent.) insanların "Abi bu oyunu çok sıkıcı yapalım, hatta düşmanları da akın akın yollayalım zorluk olur." demesiyle yapılmış gibi bir oyun olması o kadar üzücü ki. Şu oyun güzel ve vurucu bir hikaye anlatımıyla, daha mantıklı ve daha eğlenceli bölüm tasarımıyla, daha fazla düşman çeşitliliği ve daha fazla karakterle çoook daha güzel hatta belki de başyapıt denilecek bir oyun olabilirmiş. Ama yine de yeni çıkacak olan Control Resonant'ı merakla bekliyorum. PUANIM: 6/10
Gameplay is fun and while plot leaves you with as many questions left as when you started, it's good to know that throwing furniture is a working answer to any supernatural threrat.