Gra przeszła duże zmiany w wersji 1.10, w szczególności zmniejszając drażliwość protagonisty.
Myślę, że jest to o wiele bardziej komfortowe dla zdrowia psychicznego gracza.
Z drugiej strony, indywidualność postaci została złagodzona. Biorąc pod uwagę głośność gry i sytuację, dodawanie dalszych wyjaśnień byłoby niegrzeczne, więc być może jest to nieuniknione.
Nadal nie jestem pewien, czy mogę szczerze polecić ją jako grę przygodową typu click-adventure.
Poniższa recenzja dotyczy starej wersji.
Po pierwsze,
jeśli oczekujesz czegoś relaksującego od określenia „nocna pralnia”,
zostaniesz zasypany stresem dorosłych pracujących i zajętych pracami domowymi do późnej nocy, więc bądź ostrożny.
Jeśli gra jest atrakcyjna, niech to przekazuje.
Powiedziano mi, że nie trzeba grać w poprzednią część, żeby w nią zagrać, więc jeszcze w nią nie grałem.
Sądząc po zachowaniu postaci, przedmiotach i zagadkach, jestem pewien, że autor ma na myśli przekonujący światopogląd i postacie, ale odniosłem wrażenie, że zaniedbał przekazanie tego graczowi.
■ Postacie
Protagonista
・Ciągle zaczepia nieznajomych, których spotyka po raz pierwszy, mimo że są nieco nieprzyjaźni
・Właśnie wtedy, gdy myślisz, że naprawdę myśli o ucieczce, wykorzystuje sytuację, by płatać figle
・Gracz jest zmuszony do ucieczki, mimo że chce znaleźć gwiazdę (co jest zrozumiałe)
Gra jest pełna elementów, które podważają poczucie jedności gracza. „Albo będziesz grzebał w śmieciach, albo nie będziesz grzebał w śmieciach”.
Przypuszczam, że istnieje tło postaci, które usprawiedliwia takie zachowanie, albo światopogląd mający na celu uniemożliwienie graczowi zanurzenia się w grze,
ale ponieważ nigdy nie jest to wyjaśnione w grze, odnoszę po prostu nieprzyjemne wrażenie.
■ Gra
・Tuż przed przejściem do innego obszaru znajduje się inny punkt kliknięcia
・Jest scena, w której klikasz coś innego niż opcje na ekranie, który je wyświetla
・Ojej, zabezpieczenia są dość słabe
Wydawało się, że w przygodówkach klikalnych jest wiele zakazanych ruchów, a gracze, którzy przestrzegali etykiety gatunku, byli bardziej narażeni na zasadzki.
Poziom trudności gwałtownie rośnie pod koniec, co oznacza brak stopniowej krzywej uczenia się i sprawia wrażenie, jakby nie było wspólnego zrozumienia, że „to jest ten rodzaj gry”. Odniosłem po prostu wrażenie, że to nielogiczne.
Nie rozumiałem nawet, co było takiego dziwnego w tym fragmencie, w którym „Podczas śledztwa jako osoba o niebieskich włosach nagle zostałem zmuszony do wykonywania obowiązków osoby o brązowych włosach, a miejsce, w którym musiałem patrzeć, było…”. Co do cholery jest graczem?
To było darmowe opowiadanie, a zakończenie było dobre (nie grałem w poprzednią część, więc pomyślałem: „Dobre, nie wiem”), więc czułem się dobrze, że ją skończyłem.
