Assassin's Creed II to druga odsłona serii i przez wielu uważana za najlepszą. W przeszłości już grę przeszedłem i miałem dokładnie takie zdanie. Aktualnie przechodzę serię od nowa i ciekawiło mnie, czy to tylko nostalgia czy rzeczywiście tak jest. Choć ciężko mi powiedzieć czy to najlepsza odsłona, bo przede mną nadal praktycznie cała seria, to mogę śmiało powiedzieć że to przynajmniej bardzo dobra gra ze świetnym renesansowym settingiem i fajnym głównym bohaterem. Jako, że jestem świeżo po przejściu AC1, to w tej recenzji będę często pisał o porównaniach do tej gry.
[h2]Fabuła[/h2]Jest znacznie mniej filozoficzna niż w jedynce i choć też skupia się na rozwoju głównego bohatera, to inaczej do tego podchodzi. Obserwujemy w pewnym sensie historię życia Ezio od jego urodzin przez zostanie asasynem, aż do zniszczenia prawie całego włoskiego zakonu templariuszy (historia dzieje się na przestrzeni 20 lat). Sam Ezio jest świetnym protagonistą, a jego charyzmy i poczucia humoru ciężko nie polubić. Choć brakowało mi filozoficznego tonu w dialogach, to nie zaprzeczę, że bardziej filmowy styl został tu bardzo dobrze zrealizowany, a sama historia jest bardziej różnorodna i pokazuje nam znacznie więcej postaci (wśród których są znane osobistości jak Leonardo da Vinci, czy Niccolo Machiavelli). Mogę zdecydowanie powiedzieć też to samo o różnorodności misji, która jest znacznie lepsza, 2 razy przekazując nam nawet kontrolę nad pojazdami czy też po prostu dając wyjątkowe cele.
[h2]System walki[/h2]Został rozbudowany i trochę ulepszony. Mamy np. możliwość rozbrajania wrogów i podnoszenia bronii, które upuścili, co przekłada się na parę zupełnie nowych egzekucji np. wielkim toporem czy halabardą. Oprócz tego, w nasze ręce trafiają nowe gadżety i ulepszenia Hidden Blade'a zdobywane w trakcie fabuły. W końcu mamy coś więcej niż noże do rzucania i to tu po raz pierwszy w serii dostajemy rzeczy jak bomby dymne i trucizna. Samo ukryte ostrze podobnie jak w jedynce zawsze zabija wrogów przy kontrze, ale tym razem możemy blokować ataki specjalnymi naramiennikami, a także atakować samymi ostrzami. Ułatwia to zdecydowanie grę, ale nie przesadnie z uwagi, że nadal musisz mieć odpowiedni timing żeby wykonać kontratak ostrzem, a w dwójce jest parę nowych typów wrogów i różnych rodzajów broni, które posiadają inne ataki.
[h2]Rozbudowanie social stealthu[/h2]Nie tylko walka uległa uproszczeniu, ale także ucieczka i zachowanie anonimowości - mamy znacznie więcej punktów w których możemy się ukryć, a oprócz tego zyskujemy anonimowość też poprzez opuszczenie obszaru w którym byliśmy zauważeni przez wrogów (co jest bardzo proste, bo znacznie mniejsza ilość wrogów potrafi się wspinać na budynki w przeciwieństwie do AC1). Świetną nowością jest też rozbudowanie social stealthu poprzez umożliwienie ukrywania się w większych grupach przechodniów. Inną nową rzeczą jest poziom rozgłosu, który sprawia że straże obserwują nas tak samo uważnie jak w jedynce (jeśli nie bardziej) jeżeli go nie zmniejszymy. To wszystko bardzo mi się spodobało, szczególnie że w jedynce te systemy były trochę upier*liwe.
[h2]Piękna, renesansowa Italia[/h2]Zdecydowanie jednym z głównych highlight-ów tego tytułu jest setting (jak w praktycznie każdej odsłonie AC). Odwiedzimy regiony Włoch jak Toskania, czy Romania ze swoimi małymi miastami, otoczone bardziej wiejskimi terenami ze sporą ilością pustej przestrzeni, a także większe miasta, to znaczy Florencję i Wenecję, które po dziś dzień są jednymi z moich ulubionych w tej serii. Wyglądają ślicznie, a także mają wyróżniające widoki, kolorystykę, architekturę i strukturę miasta. Mało, która gra tak świetnie przedstawia renesans jak AC2, a z gier akcji/przygodowych to jest to chyba jedyna produkcja (razem ze swoim sequelem xd). Świetnym i ciekawym dodatkiem jest też villa w Monteriggioni, którą rozbudowujemy za pomocą funduszy i która sama dostarcza nam pieniędzy.
[h2]Side content[/h2]Jest go na pewno znacznie więcej niż w AC1 i jest bardziej różnorodny. Bardzo dużo tu jednak zadań kopiuj-wklej jak kontrakty na zabójstwa z gołębników, czy przede wszystkim zadań typu wyścigi i pobicia spośród których wszystkie oprócz jednego są dosłownie identyczne. Oprócz tego możemy znowu wspinać się na wszystkie punkty synchronizacyjne. Niektóre są wyjątkowe i musimy nieźle pokombinować żeby się na nie wspiąć, jednak wyraźnie widać też skopiowane budowle, na które wspina się identycznie jak na kilka innych i to zarówno we Florencji jak i Wenecji. Świetnie wypadają za to grobowce Asasynów (takie dungeony, w których musimy wykombinować jak dostać się do ich końca) oraz glify, które musimy znaleźć na ważniejszych budowlach i rozwiązać zagadkę. Choć niektóre z tych zagadek były przesadnie nieoczywiste, to w ogromnej większości stanowiły fajną odskocznią od reszty aktywności.
[h2]Muzyka[/h2]Żeby nie kończyć negatywnym tonem, to wspomnę jeszcze, że soundtrack jest fenomenalny, zdecydowanie jeden z najlepszych w serii, a powiedziałbym nawet że w ogóle w historii gier. Muzyka stworzona przez Jespera Kyda jest tu niezwykle emocjonalna i nastrojowa, a także świetnie pasuje do renesansowego klimatu. Sam soundtrack jest też dość długi i różnorodny, a parę utworów to świetne do słuchania kawałki, nawet poza grą. Samo Ezio's Family zresztą było tak dobre, że stało się oficjalnym utworem całej serii i powróciło w niejednej odsłonie.
[h2]Podsumowanie[/h2]Assassin's Creed 2 to świetny sequel, rozbudowujący i poprawiający idee wprowadzone w pierwszej części. Poza w większości powtarzalnymi aktywnościami pobocznymi, ciężko mi się przyczepić do czegokolwiek. Polecam każdemu fanowi serii, a także tym którzy interesowali się kiedykolwiek renesansem. Tytuł ukończyłem w około 30 godzin (chociaż według statystyk w grze w 19h), wykonując po drodze wszystkie aktywności poboczne oprócz zbierania piórek. Poniżej lista plusów i minusów gry, uwzględniająca też rzeczy o których się nie rozpisałem w akapitach wyżej.
+ Choć niewybitna, to dobrze napisana fabuła ze świetnym protagonistą
+ Fenomenalnie przedstawione renesansowe Włochy, na czele z Florencją i Wenecją
+ Drobne ulepszenia i rozbudowania systemu walki
+ Cała masa nowych narzędzi jak trucizna, bomby dymne czy rekrutowanie sojuszniczych grup (kurtyzany, złodzieje i najemnicy) o różnych właściwościach
+ Ezio w przeciwieństwie do Altaira może pływać (ciężko, żeby było inaczej z racji tak dużej ilości rzek w Wenecji)
+ Wprowadzenie waluty, kupowania uzbrojenia i ulepszeń pojemności narzędzi, a także rozbudowy Monteriggioni
+ Poprawiony parkour - Ezio szybciej się wspina i lepiej reaguje na nasze inputy niż Altair z AC1 (czasami postać skacze nie do końca tam gdzie chcemy, ale znacznie rzadziej i w większości przez nasze błędy). Dodatkowo budowa miast zawiera w sobie przeróżne elementy ułatwiające parkour i bieganie po dachach
+ Baza danych opisująca postacie i lokacje. Rozbudowuje ona lore i zawiera historyczne ciekawostki
+ Jeden z najlepszych soundtracków, jakie kiedykolwiek słyszałem
+ Poprawa grafiki względem jedynki. Choć oświetlenie i modele postaci są trochę przestarzałe, to cała reszta nie powinna odrzucać (a jak na rok wydania grafika była bardzo dobra)
+ Zawiera domyślnie oba DLC, a także wszystkie bonusy poprzednio odblokowywane przez Uplay
+ Znacznie poprawiona różnorodność wszelkich misji poprzez wprowadzenie np. wymogu braku wykrycia, śledzenia celu, pościgu itp. a także paru wyjątkowych mechanik
+ Znacznie więcej aktywności pobocznych z czego niektóre jak grobowce, czy glify z zagadkami są bardzo fajne...
- ...jednak sporo innych zadań pobocznych to chamskie kopiuj-wklej
- Cienie są w dość niskiej rozdzielczości, ale można to naprawić instalując Eagle Patch
- Gra łącznie scrashowała mi 3 razy w trakcie przechodzenia gry, na szczęście autosave jest bardzo często więc ciężko tu stracić więcej progresu
- Wymaga ubisoft connect i nie ma polskiej wersji językowej (mimo, że takowa istnieje i to oficjalna)
