The Long Dark

The survival aspect of the game is fun, as well as the exploration. Only thing I do not like is the cartoon like graphics.

It's really great, it does a fantastic job of conveying the harshness of the extreme cold, and the extreme survival mechanics are very well executed. I only played the story mode, but it combines both survival modes with a plot that, while it grows and expands in the final chapters, unfortunately suffers from some script issues and moments that are a bit ridiculous, which I hope they'll fix for the sequel, they have a lot to learn. The art style is beautiful, and the soundtrack is great. Highly recommended.

ezber bozan bi oyun

Симулятор доганялок від вовка з ведмедем в Канаді, але можна в них і шмаляти, ставлю 5 балів! І додайте мультиплеєр, суки

ахуенно

The Long Dark to jeden z tych survivalów, do których mam spory sentyment. Grałem jeszcze w czasach Early Accessu i po tylu latach wróciłem do gry z ciekawości. I wiecie co? Nadal bawię się świetnie. Dla mnie to obecnie drugi ulubiony survival, zaraz po Project Zomboid. Jest tylko jeden mały problem. Na dwóch pierwszych poziomach trudności The Long Dark to momentami po prostu nudna gra o śniegu. Ładna, spokojna i przyjemna, z bardzo charakterystyczną, malarską oprawą, ale po kilku czy kilkunastu godzinach może zacząć brakować tego najważniejszego, czyli poczucia, że naprawdę walczymy o przetrwanie. Gra zaczyna się dla mnie dopiero na wyższych poziomach trudności. Szczególnie polecam Prześladowcę, który daje już konkretne wyzwanie, ale nadal pozwala znaleźć broń palną i sensowną ilość wyposażenia. Jeżeli natomiast czujecie się już naprawdę pewnie i uznaliście, że trzy wilki, niedźwiedź i zamieć śnieżna to idealne warunki na popołudniowy spacer, wtedy można wskoczyć na Intruz. Tutaj gra zabiera sporą część wyposażenia, ogranicza zasoby i zdecydowanie bardziej zmusza do kombinowania, polowania i walki tym, co uda się własnoręcznie zrobić. I właśnie tutaj The Long Dark pokazuje, czym naprawdę jest. Permadeath robi ogromną robotę, bo nagle każda decyzja ma znaczenie. Wyjście podczas złej pogody przestaje być zwykłym spacerem, a zaczyna przypominać negocjacje z własnym grobem. Wystarczy jeden błąd, jeden wilk, jedna źle zaplanowana wyprawa i kilkadziesiąt godzin życia naszego bohatera może się skończyć szybciej, niż zdążymy powiedzieć „jeszcze tylko zajrzę do tej chatki”. Jeżeli więc ktoś odpala The Long Dark po raz pierwszy, moja rada jest prosta: nie bójcie się wyższego poziomu trudności. Bo na łatwiejszych poziomach dostajecie bardzo przyjemną, spokojną wycieczkę po śniegu, a na wyższych dostajecie survival. A różnica między jednym a drugim jest mniej więcej taka jak między „idę na spacerek” a „mam trzy minuty na znalezienie schronienia, bo zaraz umrę z zimna”. Polecam, szczególnie jeśli lubicie survivale, które potrafią was ukarać za własną głupotę. I szczególnie jeśli nie macie nic przeciwko temu, żeby śmierć po trzydziestu godzinach rozgrywki była jednocześnie najgorszym i najlepszym momentem całej gry.

CUTSCENES SUCK CANT SKIP TRASH.