3 września 2026. Mój dzień zaczął się o 6 rano. I nie będę zwalał winy na psa, że chciał wyjść o tak wczesnej porze, a po prostu - co zdarza się niezmiernie rzadko - tak byłem podekscytowany grą, że nie mogłem długo pospać. I tak, ogarnąwszy poranne obowiązki zasiadłem do tytułu o 7, na 4 godziny, aby pograć coś przed pracą. Nie mogłem się oderwać!
Moje pierwsze wrażenia są dobre. Jestem nawet nieco zaskoczony swoim entuzjazmem. Ekspozycja fabularna jest mocna i angażująca od samego początku. Po prostu chce się zobaczyć co będzie dalej. Postaci wydają się dobrze napisane, wystarczy rzut oka na fizjonomie NPCa i ewentualnie próbka jego głosu, aby wiedzieć, z jakim rodzajem istoty mamy do czynienia. Od razu widać, że ojciec protagonisty jest twardy, ale dobry i ma problemy z komunikacja, a Anca jest kimś więcej niż za kogo się podaje. Dwór kniazia Brensisa to na pierwszy rzut oka jakaś banda psychopatów, których chętnie i bez skrupułów pozbawię ich nieżycia (choć dopuszczam tu jakieś twisty i pogłębienie ich charakterów), natomiast sam Brensis jest zły, ale ma ku temu powód i wydaje się całkiem racjonalny w swoim poczynaniu. Jest kimś więcej niż złolem, który jest zły dla samego bycia złym, ma motywacje i od samego początku rysuje się jako ciekawa i nieoczywista postać. Zobaczymy co będzie dalej. Coen wydawał mi się na materiałach promocyjnych postacią kompletnie bez charakteru, ale z czasem, powoli zaczynam go lubić.
Grafika jest ok, choć nie jest to topka obecnych standardów. Działa płynnie na moim kompie, ale hair-works coś niedomagają na deafulatowych ustawienia i psuje wrażenie w odbiorze postaci w dialogach. Muszę więc coś pogrzebać w ustawieniach. Muzyka jaka nam przygrywa jest jak soundtrack Wiedźmina z AI, w sensie czuć nawiązania, ale nie ma tylu wokaliz i ogólnie na razie przeważają smutne zawodzenia jakich skrzypek, ale wszystko zgodne z klimatem. Atmosfera jest jak należy, brudne i ponure low fantasy i już wiem, że bestiariusz będzie mocno ograniczony. Tak samo jak krajobraz doliny, ale z drugiej strony doceniam taką spójność, a nie ładowania wszystkich biomów na siłę. Nie mniej, mam ochotę zagrać w fabularnego Warhammera w Sylvanii, niestety moi gracze nie za bardzo mają na to czas (ani chęci na mechanikę młotka). Jest klimat!
Walka jest trochę drewniana, ale z twistem z wskazywaniem kierunków. Sprawia to wrażenie gry rytmicznej i daje trochę pola masterowania. Nie jest to proste maszowanie przycisku lekkiego i cieżkiego ataku, ani siermięga jak w Kingdom Come Deliverance, w które grałem 30 minut (ale się wypowiem). Myślę, że spoko balans, ale pewnie jeszcze zdążę to odszczekać po setnym podobnym starciu. Generalnie z całej gry bije - jak to ktoś słusznie obrazowo nazwał - Wiedźmińskie DNA, ale gra opierając się fundamentach wypracowanych w CDP Red stara się zrobić ze sobą coś nowego i o własnej tożsamości, co początkowo się udaje.
Widzę jednak od samego prologu, że będę cierpiał w tej grze, z powodu bycia archetypem gracza, który musi zawsze wszystko wykonać na 100%. Tutaj, gra jest tak skonstruowana, że po prostu się nie da. W prologu mieliśmy dzień o 7 segmentach czasu, którego mogliśmy poświęcić na zadania i pod wieczór kapnąłem się, że nie odwiedziłem swojego rodzeństwa i prawie zapomniałem zanieść matce lekarstwa, bo wolałem romansować z zielarką i uganiać się, za świnią po lesie. I prawie czułem wyrzuty sumienia i chciałem zacząć od nowa, wykonując zadania optymalnie, ale mając na uwadze rozwój wydarzeń i zawiązanie historii, zdania które wybrałem nie miały najmniejszego znaczenia. Tyle, że ja się strasznie psychicznie męczyłem musząc wybierać spośród nich, a krzyżyki w dzienniku, że pewne czynności nie zostały wykonane kolą mnie w oczy! Po prostu FOMO. Daje to pewien zasób powtarzalności, że będę chciał zagrać jeszcze raz, żeby zobaczyć co mnie ominęło, co poczytuje jako zaletę. Póki co gram bez wczytywania zapisów gry i staram się być dobrym chłopakiem, a bycie absolutnym degeneratem planuje na drugie podejście jak grę już poznam. Ciekawe, czy powstaną jakieś mody które zniosą limit czynności i dni? Choć ma pewne wątpliwości, bo to wszakże główna mechanika, na której zbudowana jest gra.
Nie nazwałbym tego grą AAA, ale na pewno grą aspirującą do tego tytułu. Co mnie jednak cieszy to zajawka i ciągłe myślenie o grze, kiedy będę mógł do niej wrócić i odpalić znowu, co ostatnio raz czułem przy pierwszych podejściach do Arc Raiders na początku roku. Przepraszam Dawnwalkera za nie pokrytą argumentami prewencyjną krytykę i wracam chłonąć ten świat.
Z racji, że są to dopiero pierwsze wrażenia, nie wykluczam, że moja opinia może się zmienić. Jest dobrze, mam nadzieję, że się rozkręci jeszcze bardziej i będzie lepiej.
