Left 4 Dead

ненавижу риверсайд ненавижу станции ненавижу острова страшно ненавижу канаду

Эта игра для меня всегда была и остаётся на втором месте после Kf1 из-за своей атмосферности, очень годная, жаль, онлайн маловат.

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠠⠴⠶⠾⠿⠿⠿⢶⣦⣄⡀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠉⢿⣿⣆⠐⣄⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠿⠿⠆⠹⠦⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⢀⣤⣤⣤⣤⣀⠐⣶⣶⣶⣶⣶⣶⡀⢀⣀⣀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠉⠛⠻⢿⣿⡆⢹⡿⠻⢿⣿⣿⣷⠈⠿⠛⠁⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⢀⣀⣤⣴⣾⣷⣤⣉⣠⣾⣷⣦⣼⣿⣿⣿⣧⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⣶⣶⣶⣶⣶⣶⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣇⠀⠀⠀⠀ ⠀⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⡄⠀⠀⠀ ⠀⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣛⠻⢧⣘⡷⠀⠀⠀ ⠀⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⡿⠋⠀⠀⣉⠛⠿⣷⣦⣌⠁⠀⠀⠀ ⠀⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⡿⠋⣠⠘⠀⠀⢹⣿⣶⣶⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⡿⠋⠀⢺⣿⠀⠀⠀⠘⣿⣿⡟⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⣿⡿⠋⠀⠀⠀⠀⠁⠀⠀⠀⠀⠻⡟⠃⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠛⠛⠛⠛⠛⠛⠛⠛⠋⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

A día de hoy Left 4 Dead sigue siendo mi saga de zombis favorita, es un juego ya un poco viejo pero se mantiene de maravilla, ojalá Valve vuelva a hacer juegos como antes

buen juego, con el, aprendi que los peruanos son clave. shout a los unicos dos peruanos que me ayudaron a pasar el juego

UN MUY BUEN JUEGI

Left 4 Dead'i "bir iki zombi keser çıkarım" diye açtım. İki saat sonra takım arkadaşım beni cadının önüne itmiş, diğeri sağlık çantasını kendi üstünde kullanmış, ben de yerde "beni kaldırın" diye sürünüyorum. Bu oyun zombi oyunu değil. Bu oyun "arkadaşların seni ne kadar kolay satabilir?" simülasyonu. Normal zombiler tamam. Koşuyorlar, bağırıyorlar, geliyorlar. Ama özel zombiler resmen geliştiricilerin "oyuncuların sinirini nasıl bozarız?" toplantısının ürünü. Smoker geliyor, seni kilometrelerce öteden oltaya takılmış balık gibi çekiyor. Hunter tepene füze gibi atlıyor. Boomer kusuyor, bütün mahalle üstüne geliyor. Tank desen... Adam yürüyen apartman. Görünce herkesin planı aynı oluyor: "KAÇ KAÇ KAÇ!" Cadı ise oyunun en büyük sosyal deneyi. Herkes "sakın vurmayın" diyor. Takımda bir kişi mutlaka yanlışlıkla ateş ediyor. Sonra dört kişi aynı anda pişman oluyor. Silahlar tatmin edici, oynanış akıcı ama asıl eğlence takım arkadaşlarında. Bir arkadaşın sürekli önde koşuyor. Biri her kapıyı açıyor. Biri her alarmı çalıştırıyor. Biri de son saniyeye kadar sağlık çantasını kullanmıyor çünkü "belki sonra lazım olur." Spoiler: Sonra kullanamıyor. En güzel anlar ise güvenli odaya ulaşmaya ramak kala yaşanıyor. Kapı açık. Herkes koşuyor. Arkadan Tank geliyor. Bir kişi düşüyor. Kapıyı kapatıp kurtulabilirsiniz... Ama gerçek dostluk burada belli oluyor. Ya arkadaşını kurtarırsın... Ya da kapıyı yüzüne kapatıp "kusura bakma kardeşim" dersin. Puanım: 10/10 Artılar: Arkadaşlarla oynayınca kahkaha garantili. Özel zombiler unutulmaz. Her maç farklı hissettiriyor. Hâlâ yıllar geçmesine rağmen çok eğlenceli. Eksiler: "Beş dakika oynayalım" diye giriyorsun, gece bitiyor. Takım arkadaşlarının IQ'su bazen zombilerden düşük olabiliyor. Cadıya yanlışlıkla ateş eden biri her zaman var. Sonuç olarak Left 4 Dead bana zombi kıyametinde en büyük tehdidin zombiler olmadığını öğretti. En büyük tehdit, "kanka ben yolu biliyorum" deyip herkesi Tank'ın kucağına götüren takım arkadaşıymış.