Idle Baker Boss

Love this idle game! Easy to play whenever you want and easy to get back into when you've been gone for a while!

нет

Początkowo jest to gra bezczynnościowa, ale ewoluuje w grę, w którą trzeba grać znacznie częściej, aby faktycznie skorzystać z funkcji i zdobyć walutę MTX po rozsądnym kursie. Aby to zamaskować, oferują ogromne wypłaty w kryształach po osiągnięciu określonych kamieni milowych, ale po ich osiągnięciu dochód z kryształów stabilizuje się na znacznie niższym poziomie. To nie jest zła gra bezczynnościowa, nawet po wzroście inwestycji czasowej, ale została zaprojektowana tak, aby zachęcić graczy do wydawania pieniędzy na walutę MTX, a nie na jakąkolwiek unikalną lub ciekawą rozgrywkę. Edycja: Odpowiadając deweloperowi, faktycznie udało mi się sprzedać pustynie za dziesiątki kryształów. Wydawało się, że to w porządku, ale w rzeczywistości na tym etapie gry potrzeba dziesiątek tysięcy kryształów. Wspomniany wzrost zapotrzebowania na czas wynika z możliwości posiadania wielu sklepów. Musisz kupować receptury, pracowników itp. dla każdego sklepu osobno. Cena ziemi zaczynała się od 75 za jedną działkę i 600 za drugą. Kupiłem działkę za 75, a cena 600 podwoiła się do 1200. Dlaczego? Robi to za każdym razem, gdy odblokowujesz nową działkę, otwierając nowe działki i podwajając cenę niesprzedanej ziemi, ponieważ to logiczne, skoro nie sprzedałeś swojej ziemi, podwajasz cenę wywoławczą za każdym razem, gdy sprzedaje się inna działka w mieście, prawda? Teraz wydajesz ponad 50 tys. kryształów na sklep. Aby uzyskać kolejną infuzję kryształów, musisz zdobyć 3 sklepy kolejnego poziomu. Jeśli zrobiłeś tak jak ja i stworzyłeś 3 sklepy z ciasteczkami za 50 tys., masz wystarczająco dużo ziemi na czwarty sklep, ponieważ teraz ziemia kosztuje dziesiątki tysięcy, a kiedy będziesz miał sześć sklepów, prawdopodobnie setki tysięcy kryształów. Każdy sklep ma swoje własne stoiska, na których możesz sprzedawać desery, po jednym na raz, aż do momentu, gdy zostaną ulepszone za pomocą najwyższej waluty MTX. Masz cztery sklepy i musisz żonglować wszystkimi czterema, aby sprzedać 3 desery na sklep za maksymalnie 28 kryształów, ale powiedzmy, że było ich 250. 28 zajmuje 4 godziny, zostawmy to i wyobraźmy sobie, że możesz sprowadzić około 3000 kryształów co cztery godziny (z 10-krotnie większym dochodem, niż widziałem). Zdobycie ceny zakupu ziemi pod czwarty dodatkowy sklep zajęłoby dwa tygodnie. Ceny ziemi podwajają się za każdym razem. Do tego czasu zdobędziesz bilety na ulepszenie ekspozycji, więc teoretycznie mogłyby one pomieścić wielokrotności tego samego przedmiotu, ale do tego czasu nasz teoretyczny, niesamowity przepis przynosiłby tylko 6000 dolarów na 4 godziny, gdybyś wypoziomował każdy sklep i utopił wystarczająco dużo biletów w tym przedsięwzięciu. Kiedy dotrzesz do tego punktu, błąd utopionych kosztów z dużo większym prawdopodobieństwem przekona cię do kupienia „tylko kilku” biletów, aby zwiększyć dochód, wtedy jesteś dokładnie tam, gdzie gra ostatecznie stawia graczy. Patrząc na ogromny wzrost czasu w prawdziwym życiu, gdy Ty, właściciel franczyzy piekarni, biegasz tam i z powrotem, aby wystawić nowe produkty. Nie ma pracownika, który mógłby to zrobić, w tym momencie jest to główna pętla rozgrywki. Zmieniasz ekspozycje. I to z teoretycznym deserem, który sprzedaje się za 250 kryształów w tym samym czasie, co jeden za 28. Myślę, że w ten sposób odpowiedziałem na pytanie twórcy. To fajny, bezczynny kliker, ale postęp jest tak powolny, że czujesz, że tak naprawdę niewiele robisz. Odblokowujesz nowe jedzenie do zrobienia za klejnoty, ale nie możesz zautomatyzować wielu z nich, ponieważ koszt jest cholernie wysoki, więc musisz pilnować tej cholernej rzeczy przez wiele resetów. Innym moim zastrzeżeniem jest to, że po otrzymaniu nowego przepisu, wszystkie aktywne przepisy są tasowane, a dotychczasowy przepływ klikania zostaje przerwany i musisz znaleźć przedmioty, na które klikałeś, i wpaść w nowy rytm. Musisz też dużo przewijać lub otwierać i zamykać aktywne przepisy, aby to wszystko ogarnąć. Stało się to tak nudne, że przestałem grać. Przez chwilę było fajnie, ale nie czułem, że robię to na tyle, żeby chcieć grać dalej, a to, co robiłem, nie dawało mi satysfakcji.