
Game of Thrones - A Telltale Games Series is a six part episodic game series set in the world of HBO's groundbreaking TV show. This new story tells of House Forrester, a noble family from the north of Westeros, loyal to the Starks of Winterfell.
Modeled estimate, not a reported figure. How we estimate →
Media

About
Genres
Stats
Languages: English**languages with full audio support
Engagement
Reviews
Themes across 43 recent reviews and how positive each mention is. A keyword signal, not full sentiment analysis.
Reviews
I really like this game. I like the story and the gameplay (typical of Telltale games), but... it ends on a cliffhanger. Not just one cliffhanger, but several cliffhangers... and there will never be a sequel. That's the part the kicks me in the jimmies.
A depressing slog of a game where, true to telltale formula, none of your choices mattered at all, apart from maybe two and all that affected was who was dead by the end, not actual impact on any part of the plot, this was so on rails it's insane. Everyone in this game who wasn't a playable character was the worst and just ♥♥♥♥♥♥♥♥ the entire game, I know it's game of thrones but oh my god, you could literally never get a foot up on anything because none of your choices mattered at all, this game suffers the most from that out of every telltale game I have played which is saying something because they are all like this one way or another. The show characters were over-involved in stuff they would never really care about nor give so much importance to and they were majorly out of character but I mean whatever that show sucked anyway, yeah I'm a asoiaf book fanboy. The presence of so many show characters made it even more apparent that your choices will never matter because they have literally impenetrable plot armour cause they wanted show characters in the game and for this game to exist alongside the show, so you can't DO anything to those characters. Every chapter was just more infuriating than the last, just constant beatdowns and ridiculous things happening to make sure you can never do anything or achieve anything. I mean come on! I think there are about 10 people in Ironrath! That ain't no house's seat of power, toilets in a trench would be better defended. I hate Ramsay.
Related
Related
Trends
Modeled estimate over time.
Hours played at review time, across 43 reviews with recorded playtime.
positive critical· bar length = how often the theme comes up
Игру я покупал ещё в начале 2015-го года, так как мне всегда нравились игры с выборами, которые влияют на сюжет и на состояние мира. И, уже зная тогдашнюю The Walking Dead от Telltale Games, я знал, что хочу получить именно от этой игры, хотя на тот момент я не смотрел сериал и не особо знал его лор. Спустя 10–11 лет я решил её перепройти и допройти для получения последних достижений, так как ещё в 2016-ом я её забросил на 3-ем или 4-ом эпизодах. Что я могу сказать? Игра не отходит от канона и даже органично вписана в общий сюжет, происходящий между 3-им и 4-ым сезонами. Всё в этом сюжете происходит, как под стать самому Джорджу Мартину, поэтому вопросов к этому нет. Игра неплохая, но выборы в стиле этой студии (да и вообще большинства таких игр) — это «выбор без выбора»: в начале это портит впечатление, но со временем к этому относишься более нейтрально, а иногда и с пониманием, особенно учитывая контекст мира, в котором это происходит. Впрочем, игра не прямо супер, но и не коровья лепёшка, в которую ты случайно наступил. Не могу сказать, что охотно жду продолжения, но я бы не отказался, если оно когда-нибудь появится на свет. Моя оценка 8★ из 10★
11 years late but I vividly remember how emotionally impactful that it was. Good game.
Для игры которую я купил 12 лет назад и вот на днях впервые запустил, то могу сказать, что мне было интересно прожить эти 6 эпизодов. Жаль второй сезон как книги Мартина, никогда не выйдет
5/10. Average. The game crashes randomly at the title screen or before starting an episode. There's no fix. Due to the game having no borderless windowed mode support the game will make your monitors go black and come back again, applications from the first monitor will be moved to the second. Also the game may end up being in small windowed mode the first time you enter in it, press Alt+Enter to fix it. Trees can move weird like they duplicate, clipping issues with clothes, subtitles not showing sometime, characters voices not playing at the very end of episode 6, music still being on even if it's off in episode 6. Choices don't matter. In one episode they change your choice on how you killed one character. It takes 11-12 hours to finish it because there're 6 episodes instead of the normal 5, 2 hours per episode. The story is forgettable since there's no season 2 due to Telltale going defunct. There're multiple stories taking place and only one is more enjoyable than the rest of them. The show ended very bad and playing this game after makes you to not care at all.
хиден гем которого никто не выкупил
[h1]Планировать дома будешь, а здесь у нас Вестерос, сынок[/h1] Вот я как думаю: полюбил одну игру TellTale - полюбил их все. Хотя конечно заявление довольно громкое для человека который не играл прям вот во все что выходило из под крыла студии. Но все основное - повидал, и, что важнее искренне полюбил. И все же не даром из игр TellTale сложился целый жанр, который так и назовут, есть основания считать, что и то, что я пропустил базируется на приблизительно тех же идеях - классный нарратив, добротная иллюзия выбора, в которую с удовольствием веришь, комиксно-мультяшная стилистика, соседствующая со взрослыми темами и переживаниями и простенький геймплей, направленный на то, чтобы игрок лучше ощущал себя внутри мира игры, но не более. Game of Thrones - не исключение. И это прекрасно. В процессе путешествия вместе с семейством Форрестеров я испытал примерно те же эмоции, что и в, например, The Walking Dead - очень крепко привязался к героям, с исключительно сильными эмоциями следил за их злоключениями, испытывал невероятное опустошение, когда кто-то из героев страдал физически или, не дай бог, умирал. Нарратив в Игре престолов от TellTale ничуть не уступает главному шедевру студии: авторы столь же хорошо жонглируют событиями и раскрывают характеры, чтобы игрок у экрана уже под конец первого эпизода чувствовал плотную эмоциональную связь с героями. Правда с нарративом и связаны мои основные претензии к игре (ну а с чем же еще, тут по большому счету и нечего больше разбирать). Проблема тут кроется в двух моментах. Обе они происходят из связи с первоисточником. Сериал и книга были настолько хороши, что дотянуться до их уровня - задача под жирнючей такой звездочкой. И я бы даже не сказал, что авторам не удалось, во многом они очень достойно передали дух франшизы, но нюанс в том, что Игра престолов в первую очередь про дворцовые интриги великих домов и жесткие последствия неправильных выборов зазнавшихся аристократов, а не про простое приключение из точки А в точку Б. А когда ты играешь в игру по вселенной с такой тематикой, тебе хочется быть в центре этих самых интриг, плести заговоры, ну или, наоборот, стараться не пасть их жертвой. И это проблема №1. Помним же, что игры TellTale это про иллюзию выбора, а не про настоящий выбор? Так вот, тут это сыграло не на пользу игре. Даже зная о том, что выбор не будет влиять на сюжет кардинально, ты все равно, попадая в суровый мир интриг и заговоров, стараешься действовать стратегически, хотя бы от части, хотя бы там, где это уместно. Тем более, что сюжет постоянно подкидывает ситуации, в которых твой интриганский гений мог бы перевернуть ход событий. И справедливости ради, есть несколько примеров, когда игра тебя и правда наградит за твои выборы - дом может получить армию или выгодный союз, а дом противника, наоборот, лишиться армии. Но все это в итоге растворяется в бесконечной череде событий, которые просто-напросто сталкивают тебя с жестокой реальностью, которой плевать на твои действия. Сделал все идеально, сплел хитрый план, который даже вроде бы начал воплощаться в жизнь? На тебе пинок в лицо - игра переворачивает сцену и весь твой план летит к чертям. И это, в целом, нормальный драматический прием, в той же Игре престолов все было также - герои уже вот-вот достигнут победы, но жизнь ломает их планы об колено. Но корень моих причитаний в том, что в игре это происходит слиииишком часто. В каждом эпизоде может насчитаться по несколько таких плевков судьбы в лицо. При этом моментов спокойствия и радости оказывается несоизмеримо меньше. В конечном итоге в тебе копится эта боль за героев и за свои же планы, в какой-то момент перерастая в натуральное раздражение - да блин, почему даже в игре у меня ничего не выходит и все идет по борозде??? Вторая проблема тоже исходит от сериала, но все же менее масштабна. В Игре престолов немалую долю очарования мы получали от игры актеров. Не поймите не правильно - в игре даже те же актеры на местах, но проблема в том, что мы видим только довольно условные модельки их лиц (у Джона Сноу она еще и довольно страшненькая и какая-то особенно неживая), которые никак не передают тот же уровень мастерства, что лица в сериале. А из-за этого еще и создается ощущение, что актеры, приглашенные из сериала даже голосом отыгрывают будто бы в полсилы. Не раз ловил себя на этой мысли, особенно в моменты, когда на сцене появляется Рамси Сноу/Болтон - ну вот не смог я ощутить от него ту же сметающую все на пути маньячную энергетику, как в сериале. Не сказать, что это прям вот поломало опыт, но легкий осадочек остается. Но справедливости ради, надо сказать, что персонажи, созданные специально для игры, голосом отыгрывают просто превосходно, да и на их лицах хотя бы постарались отразить какие-то эмоции. Но на самом деле, все эти придирки можно смело делить на два или вообще игнорировать, если игрок не так хорошо знаком с первоисточником (хотя конечно такие люди - редкость в наши дни). Я в свое время буквально фанател и от книг и от сериала, настолько, что даже провальный финальный сезон считаю хорошим (хоть и признаю, что он уступает по качеству остальному сериалу), так что игра для меня просто немного не дотянулась до качества нарратива оригинала, что ничуть не умаляет достоинств игры в виде шикарных драмы и сюжета. Да и не смотря на мои жалобы на невозможность строить грамотные интриги, в этом проекте TellTale сохранили и преумножили качество иллюзии выбора, даже при том, что ты знаешь, что игре плевать на твои выборы, ты ни на секунду не выпадаешь из мира и повествования, приостановка неверия начинается с самого первого эпизода и сопровождает игрока до конца. То, что твоими выборами пренебрегли обычно понимаешь только сильно после, да и то, во втором и последующих прохождениях. В общем, беды с фрустрацией от постоянных неудач и слабого перфоманса именитых аткеров на самом деле теряются на фоне остальных достоинств. Так что, резюмируя - Game of Thrones от TellTale все еще великолепное произведение жанра интерактивных сериалов. Таких историй в игровой индустрии крайне мало, можно пересчитать по пальцам рук. Так что, если вдруг добудете себе копию, будьте уверены - удовольствие будет получено немалое.
Изумительная игра из изумительной серии. С нетерпением жду продолжения
[h1]GİRİŞ[/h1] Bu oyun Game of Thrones olayları sırasında kıtanın çalkantılı siyasetinden nasibini alan, yepyeni ama bir o kadar tanıdık gelen Forrester hanesinin başından geçenleri anlatmaktadır. Forrester hanesi Kuzey'deki Kurtormanı'nda bulunan, Deepwood Motte'ın Glover hanesine bağlı Stark'lara sadakatleriyle bilinen bir ailedir. Bu aileyi bir çok Kuzey hanesinden ayıran şey Kuzey'in verimsiz ve zorlu coğrafyasında hatrı sayılır bir zenginliğe sahip olmalarıdır. Bu servetin nedeni bulundukları bölgedeki Ironwood kaynağıdır. Ironwood Westeros'ta kalkan, zırh, kuşatma silahı ve gemi yapımı gibi bir çok şeyde ham madde olarak kullanılmaktadır. Bu ağacın bu kadar değerli olma sebebi ise ismi gibi dayanıklı olmasıdır, kolay kolay kırılmaz, çürümez ve belki de en önemlisi ateşe karşı inanılmaz bir dayanıklılığı olmasıdır bu da haliyle alev almasını zorlaştırmaktadır, oldu da bu ağaç alev alırsa ateşi alışılmışın dışında mavi renkte yanmaktadır. Ironwood kıtada sadece Kurtormanı ve Sur'un kuzeyinde bulunmaktadır. Forrester'lar Westeros'taki Ironwood kaynağının ezici çoğunluğuna sahiptir bu da onları bir nevi kıtada tekel yapmakta ve muazzam bir zenginliğe ulaştırmaktadır. Eh tabi, A Song of Ice and Fire'ın acımasız dünyasında her şey kolay kolay bu kadar güllük gülistanlık olamayacağı gibi bu zenginlik Forrester hanesinin başına dert de açmaktadır. Hanenin Whitehill adındaki bir zamanlar Ironwood'lara sahip ancak hor kullandıklarından kendi kaynaklarını tüketen, Ironwood ustalığı konusunda Forrestler'lar kadar mahir olmayan ve yıllardır aralarında düşmanlık olan bir hane de vardır. Whitehill'ler Kurtormanı civarında hüküm süren ancak Forrester'ların aksine Glover'lara değil Dreadfort'un Bolton'larına bağlı, Kuzey'in bir çok ailesinin aksine Eski Tanrılara değil Yedi'ye inanan bir ailedir. Forrestler'larla aralarında çok eskiye dayanan düşmanlıkları vardır. İşte bu hikaye için yeni ama bir o kadar tanıdık bir hikaye dememin sebebi de budur. Nasıl Tyrell'lerin Florent'leri, Lannister'ların Reyne'leri, Stark'ların Bolton'ları varsa Forrestler'ların da Whitehill'leri vardır. Benzerlikler bu kadarla da sınırlı değildir. Forrestler'lar bir nevi Stark hanesi S3 mini kıvamındadır. [h1]KARAKTERLER[/h1] Hanenin lideri Gregor Forrester Robert'ın isyanında isyancıların yanında savaşan ve bu savaşta babasını kaybeden onurlu ve cesur bir adamdır, bir nevi hanenin Ned Stark'ı diyebiliriz onun için. Hanenin hanımı Elissa Forrester ise ailesine bağlı, ailesini hedef alan tehditlere karşı son derece korumacı bir annedir. Kendisi Robert'ın isyanı sırasında Deli Kral'a bağlı kalmış ve bunun bedelini soyu tükenerek(Elissa ve kardeşi Malcolm hariç) almış oldukça trajik bir haneye mensuptur. Bu geçmişinden kaynaklı olsa gerek ailesinin üzerine titrer. Ailenin en büyük oğlu ve gözbebeği ise Rodrik Forrester'dır. Rodrik için dümdüz Robb benzetmesi yapabiliriz diye düşünüyorum. Ailenin ikinci babası kıvamında bir genç. İkinci oğul olan Asher ise kolay öfkelenen, cana yakın, keyfine düşkün, ailesinin onaylamayacağı işlerin peşinde olan, düşman ailenin kızıyla sevdaya tutulduğu için Essos'a sürgüne giden ailenin kara koyunu diyebileceğimiz bir kişilik, bir nevi Jon Snow kontenjanını dolduruyor diyebilirim. Ailenin en büyük kızı Mira Forrester ise dizideki erken dönem Sansa'nın daha kurt ve beyni olan versiyonu diyebilirim. Kendisi ailesi tarafından güneye Leydi Margaery'e nedimelik yapması için gönderilmiş genç bir kız. Bir noktada diziden de bildiğimiz gibi Margaery kraliçelik işlerine girince Mira da kendisiyle beraber King's Landing' e gitmiş ve güneyin kirli siyaseti içerisinde kendi mücadelesini vermektedir. Ailenin kalan üç çocuğunu da aradan çıkarmak gerekirse Mira'dan sonra ailenin doğan ikizleri Ethan ve Talia ise oldukça naif, yaşlarından ve muhtemelen veraset sırasında ptt 1. lig klasmanında olduklarından kendi hallerinde takılan, sanata düşkün, aileye renk katan, sevilen kişilerdir. En küçük kardeş Ryon ise kabaca Rickon Stark kontenjanından hikayede trajediler arasında ordan oraya sürüklenmektedir. Whitehill'lere kabaca değinmek gerekirse kendileri biraz hayal kırıklığı. Ellerine keleş verilmiş maymundan farkları yok. Öyle unutulmaz bir düşman değiller, sabrınızı sınamaktan başka işleri yok. Baş düşmandan ziyade piyon gibi hissettiriyorlar ki amaç da bu olabilir zira oyunda bu aileden daha sinirinizi bozacak biri daha var Dreadfort'un oyundaki gölgesi Ramsay Bolton. [h1]KONU[/h1] Oyun dizinin 3. sezonun sonları ve 5. sezonun hemen başı arasındaki zaman diliminde geçmektedir. Oyunumuz Kızıl Düğün adı verilen trajedi esnasında Stark'lara sadık Forrester hanesinin meşhur ihanetten büyük yara almasıyla başlar. Bu trajedinin ardından Bolton'larla beraber kazanan tarafta yer alan Whitehill'lerin eline ise yılların acısını Forrester'lardan çıkarmak için büyük bir fırsat geçmiş ve hikayemiz de böylece başlamış oluyor. Oyun Forrester'ları bu zor durumda ayakta tutmak için King's Landing'ten Sur'un ötesine kadar 5 farklı karakterin verdiği(evet 5 karakter de oynanabiliyor) mücadeleyi anlatmaktadır. Bu karakterler, Ethan, Mira, Rodrik, Asher ve aileye en sadık kişilerden biri olan Gared Tuttle'dır. Gared'tan başta bahsetmemem sizi yanıltmasın hikayede rolü, önemi belki de en büyük karakterdir kendisi. Oyun dizinin evreninde geçtiğinden tanıdık yüzler de oyun sırasından karşımıza çıkmaktadır. [h1]İYİ Mİ?[/h1] Kısaca konudan bahsettiğimize göre can alıcı soruya gelelim, bu oyun gerçekten iyi mi? Benim için çoğunlukla evet ama çok büyük sorunları da olduğu aşikar. En büyükle başlamak gerekirse o da seçim ilüzyonunun çok zayıf olması. Türünün oynadığım diğer örneklerine göre seçimlerimizin en anlam ifade etmediği oyunlardan biri diyebilirim. Oyun sizi tek bir sona şartlıyor. Ne yaparsanız yapın değiştiremediğiniz korkunç bir cliffhanger. Sizin seçimleriniz ise bu sona giderken "karpuzlu mu olsun yoksa elmalı mı?" tarzı bir sığlıktan öteye gidemiyor. Bu durum sadece sonla alakalı değil üşenmeyip bir kaç farklı seçimle oynadığım sahnelerde dahi oyun sizi yine kendi istediği noktaya getiriyor. Grafiklerde ise yağlı boyamsı bir tarz hakim, erken dönem Telltale stilini seven biri olarak çizgi film tarzı karakterlerden şikayetçi değilim ancak bu yağlı boyamsı tarz karakterleri bir kenara koyup arka plana odaklandığımızda bir çok sahnede kötü ve baya bulanık bir arka plana sebep oluyor, çoğu arka plan detaysız ve yüzeysel aktarılmış gibi duruyor. Oyunun kanımca bir diğer kusuru da tatminsizlik hissi. Maalesef seçimleriniz ve çabalarınız evrenin alışıldık "ne olursa olsun trajedi, gözyaşı ve kan." mevzusunun duvarına tosluyor. Ne kadar rasyonel, romantizmden uzak evrenin gerçeklerine uygun kararlar vermeye çalışırsanız çalışın oyun yine o kararları evirip çevirip elinize tutuşturuyor bu durum da "e o zaman ben neden çabalıyorum" hissi uyandırabilir diye düşünüyorum. Bir de bunun üstüne az önce bahsettiğim dikte edilen sonu da katarsak oyun asla müdahale edemediğimiz bir kitaptan, filmden ya da diziden farkı kalmıyor sadece aralarda yalandan bir şeyler seçtiriyormuş gibi geliyor. Yine sondan bahsedecek olursak türün diğer oyunlarına bakarsak, tek oyunda biten hikayelerde de, yeni sezonlarla devam edenlerde de öyle ya da böyle hikaye size sonunda merak ve ne olacak duygusu da verse aynı zamanda tatmin de veriyor. Game of Thrones için ise durum maalesef geçerli değil. Oyun değiştiremediğiniz sonla çabalarınızı değerli hissettiremediği gibi tatmin hissi vermekten de uzak. Oyun size sadece kocaman bir cliffhanger atıp gidiyor. Bir diğer önemli konu ise bu oyunun ikinci sezonunun iptal olması ve eski Telltale'ın kapanması. Evet şirket yeniden açıldı ancak Game of Thrones gibi bitmiş, biterken de milyonların ağzında acı bir tat bırakmış bir dizinin oyununun lisansını tekrar alınıp devam ettirilmesini beklemek ne kadar gerçekçi olur bilemem. Kitaplar ve diziler gibi majör içerikleri tükettiyseniz ve yeni bir şeyler arıyorsanız güzel bir alternatif. Kusurlarına rağmen sevdim. [h1]6.5/10[/h1]
Momentum
Pace estimated from the game's recent review growth (our daily snapshots) at its own sales-per-review ratio — a momentum signal, not booked sales.
Audience
Estimated from the language of this game's reviews — a proxy for where players are, not official Steam demographics.