Jak na grę o „zen”, to może być jedna z najbardziej frustrujących gier bezczynnościowych, w jakie grałem. Niektóre recenzje twierdzą, że nawet jeśli nie wszystkie ustawienia są poprawnie skonfigurowane, gra i tak będzie robić postępy, choć wolniej. To nieprawda. W trybie bezczynności, z włączoną opcją Auto (gdy nastąpi wyczerpanie psychiczne/fizyczne, gra wraca do Domu, aby je naładować), ładujące się byty będą się teraz rozładowywać, często szybciej niż się ładowały. Zostawiłem grę na noc (12 godzin), a ona nadal próbowała ukończyć to samo zadanie, ale z mniejszą liczbą ukończeń niż poprzedniego dnia. Nigdy nie powinieneś móc stracić postępów w grze bezczynnościowej w ramach normalnego trybu gry. (Tak, w trybie bezczynności NGU możesz stracić postępy w niektórych trybach wyzwań, ale gra dosłownie ostrzega, że będzie to dla ciebie niemiłe. W tej grze tak się nie dzieje).
Do tego dochodzą osiągnięcia za ukończenie gry w 25 lub mniej odrodzeniach. Jeśli nie masz zdolności parapsychicznych ani nie podążasz za instrukcją (w takim razie po co grać, skoro bezmyślnie grasz według skryptu?), całkiem możliwe jest znalezienie się w sytuacji, w której musisz dokonać dodatkowego odrodzenia, aby dodać nasiona karmy do konkretnego przedmiotu, inaczej w ogóle nie będziesz mógł iść dalej. Grałem w trybie aktywnym, więc nigdy nie dodawałem żadnych nasion karmy do sekcji „Bez wysiłku”, która usprawnia rozgrywkę w trybie bezczynności. Jedno zadanie w jednym rozdziale wymagało określonego, dość wysokiego poziomu ulepszeń w sekcji „Bez wysiłku”, więc byłem zmuszony do dodania tam nasion karmy i ponownego odrodzenia, żeby zrobić jakiekolwiek postępy w grze. Strasznie irytujące.
Wizualnie gra wygląda świetnie. Nie wydaje się, żeby były jakieś oczywiste błędy, jak w niektórych innych grach typu „bezczynność”. Mam tylko problem z celowo wredną mechaniką gry.
Edycja: nie jestem pewien, czy powinienem tracić czas, ale mam jeszcze kilka uwag.
Jest jedno zadanie w późnej fazie gry, które brzmi: „Zastosuj Boskie Skupienie 20 razy”. Mam jeszcze kilka poziomów tego do zdobycia przed końcem gry, ale, co irytujące, gra ogranicza liczbę razy, które można kupić na każde odrodzenie. Mam dosłownie 29 milionów punktów zasługi, a Boskie Skupienie kosztuje tylko około 2 milionów, ale nie mogę go kupić. Drugie zadanie, które muszę wykonać, jest podobne: „Odosobnienie – idź do Odosobnienia 20 razy (pozostałe 4)”. Zostały 4, ponieważ, ponownie, pomimo posiadania wystarczającej ilości punktów zasługi, aby je kupić, limit wynosi 16 na każde odrodzenie. Czy wspominałem, że w tej grze są nie jedno, a dwa osiągnięcia, które wymagają ukończenia gry w 25 odrodzeniach lub mniej, aby je zdobyć? Mimo że jestem teraz na 23. odrodzeniu i spędziłem mnóstwo czasu na grindowaniu, starając się unikać odrodzeń, jestem już w sytuacji, w której nie mogę ukończyć gry w mniej niż 25 odrodzeniach, co gwarantuje, że nie ukończę jej w 100%, chyba że zacznę od nowa.
Słuchajcie, podoba mi się ta gra. Naprawdę.
Ale będzie przyjemna tylko dla pewnego typu leniwego gracza.
Widać wyraźnie, że włożono w nią mnóstwo troski i miłości. Zarówno pod względem tematycznym, jak i mechanicznym, jest w niej wiele unikatowości.
Ale w tym tkwi problem. Nie da się zmienić wielu elementów gry bez kompromisu w jej głównej koncepcji – powolnej, często żmudnej drodze do oświecenia i dalej.
Gra jest początkowo bardzo przyjemna. Zaczyna się od podążania czymś, co nazywa się „Ścieżką”, co dokładnie odpowiada jej nazwie w kontekście gry. Dzięki temu gra stawia przed graczem zadania, które początkowo służą jako wprowadzenie do rozgrywki, a później jako cele. W grze panuje bardzo dobry samouczek, który na początku stara się jak może, aby gracz zrozumiał, że to ma być bezstresowa rozrywka.
Ale potem zadania szybko stają się irytujące. MUSISZ robić postępy na Ścieżce, aby gra dalej się rozwijała. A zadania, które gra stawia, zaczynają się zmieniać między „użyj tej nowej mechaniki” a „zrób tę niezwiązaną z nią rzecz dowolną liczbę razy”.
Jest sekcja, która strasznie mnie irytowała, gdzie po odblokowaniu mechaniki Narzędzi i wykonaniu początkowego zadania, aby się jej nauczyć, zostałem poproszony o... ręczne kliknięcie kilku przycisków 30 razy. A te kliknięcia są odliczane. Nie ma postępu, dopóki nie usiądę i nie zacznę tego robić przez chwilę. A potem, kiedy TO zrobiłem, pojawił się kolejny zestaw zadań, w których musiałem całkowicie zmienić specjalizację. Teraz, zmiana szacunku jest (prawie) całkowicie darmowa i nauczyła mnie nowej mechaniki. Ale byłem już po kilku godzinach i wciąż musiałem zmieniać, żeby dostosować się do tego, jak gra chciała, żebym grał, a nie tak, jak ja chcę. I tak się dzieje przez długi czas.
I rzecz w tym, że nie zmieniłbym tego.
To jest kluczowe dla idei gry. Uzupełnia temat; nie można robić ciągle tego samego i osiągnąć oświecenia. Trzeba poszerzać horyzonty i próbować nowych rzeczy, a to może być niewygodne.
To świetny sposób na przekazanie przesłania gry poprzez rozgrywkę.
Ale to też totalny ból dupy i podoba mi się tylko dlatego, że jestem maniakiem gier idle i religii Wschodu.
