Не раю, як гульню – гэта клікер, як сюжэтны твор – слабаструктураваны паток свядомасці, дзе логіка выйшла з чату, палітычнае нешта з камуністычным і Z-хілам.
Геймплей:
1. Што кідаецца ў вочы ад самага пачатку – гэта адсутнасць структуры інтэрфейсу, адсутнасць водступаў, дзіўныя кнопкі: напрыклад, з налад мы выходзім назад у галоўнае меню, дзе "Главное меню" – гэта надпіс, а "назад" – кнопка, а ў "Загрузить игру" – проста кнопка. У іншых момантах таксама сустракаюцца спрэчныя рашэнні датычна UI.
2. Што да гульнявога працэсу – заяўлена, што гэта навэла, але як такой асноўнай гульнявой механікі, як выбар, у дадзеным прадукце няма. Дакладней, яна ёсць у некаторых месцах, але на сюжэт уплывае апасродкавана, за выключэннем некалькіх момантаў у канцы.
3. Сістэма ачкоў у гульні рэалізавана: ёсць ачкі этыкі і жорсткасці, якія ўплываюць на выбар у кульмінацыі твору. Але каб імі скарыстацца, трэба набраць 100 – гэта значыць, усе ачкі меншай колькасці абсалютна не ўплываюць на выбар. Калі гулец хоча атрымаць нейкае дзеянне, павінен ведаць: калі ён вырашыў выбіраць адно, то да канца павінен выбіраць менавіта гэта. Інакш ад яго выбару нічога не залежыць. Незразумела, чаму распрацоўнік не пакінуў выбар за гульцом у выпадку 50+ ачкоў – ствараецца адчуванне, што гэта зроблена спецыяльна, каб зацягнуць гульнявы працэс, што, на мой погляд, несправядліва да гульца, які выбірае, не ведаючы пра гэта.
4. Вялікая колькасць фраз, якія можна было б змясціць у адзін кадр, чамусьці разбіта па некалькіх вокнах, хоць гэта фразы аднаго чалавека ў адных і тых жа падзеях.
5. Саўнд-дызайн: месцамі нармальны, месцамі спрэчны, а месцамі непрыемны або цалкам недарэчны. Гук электрычкі, якая, мяркуючы па ўсім, тармазіць 2 хвіліны – з-за гэтага кроў з вушэй пачынае ісці, калі гуляеш у навушніках. Пазней ён змяняецца на звычайны гук цягніка, які можна нармальна ўспрымаць – зачам так рабіць, застаецца загадкай. Спецназ, які штурмуе пад фанк, хай застанецца без каментароў.
Сюжэт:
1. Завязка нічым не абгрунтавана – проста пачалася Трэцяя сусветная, чаму – відавочных тлумачэнняў няма. Падзеі, якія адбываюцца паміж краінамі і ўнутры іх, таксама адбываюцца выключна па волі аўтара, без тлумачэнняў: проста пачалася вайна, і проста яна ёсць. Падзеі ж Трэцяй сусветнай, якая з’яўляецца нейкім пралогам, ніяк не ўплываюць на свет навокал – усё роўна, і наступстваў ядзерных выбухаў проста няма.
2. Агульная заспамленасць непатрэбным тэкстам, з-за чаго гульня літаральна ператвараецца ў клікер, дзе перад выбарам табе трэба прагарнуць добра сотню старонак бескарыснага, які ніяк не ўплывае ні на гісторыю, ні на гульца, тэксту і непатрэбнага апісання ілюстрацый словамі.
3. Глупства барацьбы жыхароў Уральскай рэспублікі: спачатку яны змагаліся за незалежнасць, атрымалі яе, а потым кудысьці зніклі тыя, хто выступаў за сепарацыю, і засталіся толькі тыя, хто за ўз’яднанне. Як каля 10 гадоў мяняе людзей на цалкам супрацьлеглых – застаецца загадкай.
4. Выбары па сутнасці дзеляцца на добрыя і дрэнныя.
5. Персанажы робяць бессэнсоўныя, калі не адкрыта глупыя дзеянні, і прымаюць рашэнні так, быццам яны не ў сабе.
Палітыка:
Свет аўтара працуе па нейкіх вельмі дзіўных правілах, дзе памірае ўсё ці амаль усё, што не камуністычнае. Камуністы ўзносяцца як добрыя, нягледзячы на тое, што робяць усё дакладна так, як іх апазіцыя ў асобе фашыстаў. І па нейкай прычыне гульня поўная намёкаў, калі не адсылак, да падзей ва ўкраінскай палітыцы, і ўсё гэта разам з тым, што рэжым у краіне імкнецца да фашызму, выклікае адчуванне, што аўтар цытуе расійскую прапаганду. А ў сукупнасці з тым, што аўтар прапагандуе камунізм і аб’яднанне з РФ, атрымліваецца, што аўтар падтрымлівае расійскае ўварванне ва Украіну.
Рэзюмуючы: нікому не раю – гульня не вартая часу, выдаткаванага на яе. Яна як гульня агідна, а па сюжэце – сумесь брэду і рашыска-камуністычнай прапаганды.
